Kategoria: szkola

Jutro ktoś przyjdzie i go naprawi. To mieliśmy usłyszeć w środę. Nikt nie przyszedł ani w czwartek, ani w piątek. Dzisiaj już nie wytrzymałem i zadzwoniłem do Wendy, bo Johnson jak widać jest skrajnie nieodpowiedzialny i doprowadza ludzi do granicy wytrzymałości nerwowej. Owszem, wspominały o tym dziewczyny z Baihe, ale człowiek zawsze takie opowieści przepuszcza przez palce bo nie chce się wierzyć że są ludzie będący nieodpowiedzialni aż w takim stopniu. A jednak są…

Także zadzwoniłem do Wendy i wyjaśniłem Jej, że od niedzieli nie mamy gorącej wody (tak po prawdzie to bliżej zeszłego czwartku, a piątku to na pewno) a wypadałoby w końcu wziąć prysznic i zrobić pranie. Wendy zdziwiona zadzwoniła do Toma i oddzwoniła po chwili:
– Tom przyjdzie jutro, nie chciał przychodzić wcześniej bo nie wiedział czy ktoś będzie w mieszkaniu. Powiedziałam mu że przecież pracujesz w kolegium i możesz zawsze z kluczami przyjść. Także ja cię bardzo przepraszam i proszę, dzwoń na przyszłość bezpośrednio do mnie.
Można? Ano można, tylko trzeba wiedzieć do kogo dzwonić.
Kpiną dla mnie jest tłumaczenia Toma, ale ja już nie wnikam, mi też się czasem nie chce. Tylko że…JA NIE WYMYŚLAM TAKICH PIERDÓŁ! No już nieważne, jutro współlokator Tom będzie w mieszkaniu, ja po południu też także ktoś na pewno Tomowi drzwi otworzy i będzie można wziąć gorący prysznic. Albo i nie, bo może trzeba będzie wymienić bojler. Tak też być może.

Ostatni dzień sprawdzianów poszedł w porządku. Oblało mnóstwo studentów, mnóstwo ściągało, ale ja wychodzę z założenia ze dopóki na chama się nie obijasz w czasie zajęć to coś Ci tam w tej głowie zostanie i zdarzy mi się przymknąć oko gdy widzę ludzi pomagających sobie. Za to bezmyślne czytanie z książki wywołuje u mnie zmianę nastawienia i od razu takich ludzi skreślam. Bo o ile pytanie się kogoś jak coś zrobić uznaję za naukę, spóźnioną bo spóźnioną, ale jednak naukę, tak czytania z książki za nią nie uznaję, tak samo jak nie uznaję grania na komórce przez godzinę przed próbą udzielenia odpowiedzi, takich ludzi też mam i Ich też skreślam.

Cały dzień dziś pada. Pada i pada, a jak pada to ulice są zalane, wręcz spływają wodą niczym potoki w górach. Może to i dobrze bo dzięki temu te drogi stają się czystsze, tylko zanim staną się czystsze muszą stać się bardziej brudne bo wszędzie będzie pełno błota. Deszcz ma również to do siebie że wypędza ludzi ze szkoły, lub raczej nie motywuje do pojawienia się w niej, oraz do nie chodzenia na siłownię, co mi akurat bardzo odpowiada.

Ach…przyszły również moje nowe słuchawki. Na razie działają. Oby działały jak najdłużej bo są naprawdę fajne, dokładnie takie w jakich lubię biegać i bardzo przypominają te które miałem przez drugie pół roku w Jiawang. Kolorystycznie trochę inne, jakość dźwięku również trochę odmienna od tych wielkich, ale mi przede wszystkim chodzi o to żeby działały. Tak jak początkowo bałem się że w tych wielkich będzie mi się źle biegać tak z czasem się do nich przyzwyczaiłem i zrozumiałem że nie jestem już na poziomie na którym w bieganiu przeszkadza mi absolutnie wszystko i powinienem biegać w jak najbardziej minimalistycznym stroju bo inaczej to nie daję rady. Swoją drogą to był okropny okres bo faktycznie tylko szukałem wymówek, ale musiałem go przejść bo bez niego nie byłbym tu gdzie jestem czyli w miejscu gdzie nie szukam już wymówek a powodów. Dzisiaj również udało mi się znaleźć powód by iść na siłownię – bo mi się nie chce. To jest prawdę mówiąc najlepszy powód by iść i się zmęczyć. Nie chciało mi się strasznie, poziom energii był chyba ujemny, padał deszcz, było zimno, ale stwierdziłem że właśnie dlatego trzeba iść. I było warto, po raz kolejny przełamałem własną niechęć, pokonałem siebie samego i jestem przez to odrobinę silniejszy. To właśnie takie małe kroczki nas budują, taką przynajmniej mam nadzieję.

Mam również nadzieję, że jutro będzie już w miarę sucho bo w tym parku w którym biegam jest kilka takich miejsc w których biegam po ziemi, a nie po betonie a to z reguły bywa bardzo nieprzyjemne. Błoto lepi się do butów, odpryskuje na boki, a najgorsze jest to że się człowiek w nim ślizga. Z tego też powodu jutro pomyślę nad nową trasą, tak dla odmiany, żeby mi się ten park nie opatrzył za nadto. W końcu czeka mnie jeszcze kilka miesięcy biegania w nim, a zamierzam obiegać także te części nieobetonowane, by czasem kolana odpoczęły.

W czwartki budzik dzwoni dziesięć minut wcześniej. A także ja przez to wstaję dziesięć minut wcześniej. Jest to o tyle wygodne że mogę wyjść biegać parę minut po siódmej i mieć większy zapas czasowy. Można go wykorzystać na przebiegnięcie trochę ponad 12 kilometrów. Lub pobiegnięcie trochę wolniej, bo to nigdy nie wiadomo.

Dzisiaj pobiegłem szybciej i trochę ponad dwanaście, ale niewiele, raptem siedemset metrów z hakiem. Mogłem więcej i jeżeli w przyszłym tygodniu nogi też będą tak niosły to pobiegnę więcej. Pogoda była znakomita. Ubrałem się nawet trochę za ciepło bo zaufałem wczorajszej prognozie pogody, ale na szczęście nie było aż tak ciepło i sobie poradziłem. Coraz więcej ludzi spotykam w parku, zaskakująco sporo młodych osób biega, ale to takie bieganie towarzyskie w codziennych ciuchach.

W sumie to ciekawy widok gdy ludzie biegają w jeansach i kurtkach skórzanych, może jest w tym pewna logika, pewne odejście od konwenansów i profesjonalnego lub profesjonalnie wyglądającego podejścia. W końcu bieganie ma sprawiać przyjemność, nie jest ważne w czym biegasz dopóki jest Ci wygodnie. Nie wydaje mi się żeby jeansy były najwygodniejsze do biegania, ale długich dystansów w jeansach nigdy nie biegałem więc nie wiem. Czasem do autobusu, czy tramwaju, nic więcej.

Taka ciekawostka, bo nigdy o tym nie pisałem, w Chinach nie ma rozkładów jazdy autobusów. Znaczy są, ale nie takie jakie znamy. Jest sobie przystanek, a na przystanku słup z listą autobusów i każdy autobus ma napisaną trasę, oraz godziny o których wyjeżdża z zajezdni i zjeżdża do zajezdni. Także na przystankach się stoi i w końcu jakiś autobus przyjedzie. Bardzo ciekawe podejście, niezwykle wyluzowane. Tylko zupełnie, ale to zupełnie nie rozumiem dlaczego tak jest. Może żeby oszczędzić ludziom nerwów? W końcu to strasznie irytujące gdy nam autobus się spóźnia.

Dzisiejsze sprawdziany to jakaś masakra…po tym jak wczoraj poszły tragicznie, tak dzisiaj poszły jeszcze gorzej. Z jakiegoś powodu mnóstwo moich studentów uważa że wystarczy przeczytać pytania by sprawdzian zaliczyć. To prawie jest prawda, tyle tylko że to wystarcza by go nie zaliczyć.
Mam nadzieję że jutro będzie to wyglądać lepiej bo prawdę mówiąc trochę mnie to martwi, że Oni nie chcą zapamiętać kilku naprawdę podstawowych słów, lub przynajmniej jednego podstawowego zwrotu. Od zeszłego semestru ciągle przewija się I would like to, czyli chciałby, chciałabym i nawet pytania są ułożone w ten sposób że wystarczy wstawić ten zwrotu na początku by uzyskać odpowiedź. A Oni nic, pozostają na to głusi. Trochę mi Ich szkoda, ale potem sobie przypominam że to Im się nie chce pracować i przestaje mi być Ich szkoda.

Na ostatnich zajęciach musiałem wyprosić jednego ze studentów, bo mam taką zasadę że nigdy nie wpuszczam nie studentów na sprawdziany, skoro nie pozwalam tym chętnym z Crazy Love to czemu mam wpuszczać innych? Chłopak całą lekcję gadał ze swoim znajomym, a gdy się go zapytałem o numer:
– Nie ta klasa.
– To po co tu jesteś?
– Uczyć się.
– Wyjdźcie obaj.
Są granice, naprawdę są granice.

A skoro już wspomniałem o Crazy Love to dzisiaj nie poszedłem i raczej nie prędko tam pójdę. Nie chodzi o to że jest tam coraz mniej ludzi, a bardziej o to że z naprawdę fajnego klubu z masą pozytywnej energii, która fakt faktem nie miała przełożenia na naukę angielskiego ale która dawała naprawdę mocnego kopa i widać było że to jest coś dobrego, zrobiło się kółko do nauki angielskiego. Ostatnio godzinę robiliśmy rozumienie ze słuchu dla chcących podejść do jednego z egzaminów. Smutne to strasznie, ale skoro taką drogę wybrali to w sumie nie ma sensu żebym tam chodził skoro i tak nie ma czasu na rozmowy, czy to ze mną, czy między sobą po angielsku.

Rany…te środy będą mi dawać nieźle w kość za jakiś czas. Już teraz lekko mnie męczą, a lżej już przecież nie będzie. Nie ma jednak co się łamać, trzeba zakasać rękawy i robić swoje tak dobrze jak tylko można. W poprzednim semestrze mogłem jeszcze wskoczyć do mieszkania na chwilę, ale w tym mam na to już za mało czasu, dość by skoczyć na małe zakupy, trochę pochodzić, ale za mało by wrócić bo już za chwilę trzeba wychodzić.

Z jednej strony trochę mnie to ogranicza, ale z drugiej wymusza też ruszenie czterech liter a nie siedzenie na nich. Także uważam że to dobrze. Może jednak będzie lepiej gdy nadejdzie wiosna i będę mógł się na meridce do pracy i z pracy dostać. A to jest ogromny, ale to ogromny plus. Meridka w sensie. Staram się o tym jednak nie myśleć bo do tego mam jeszcze lekką ręką dwa miesiące. Na razie takim małym kroczkiem naprzód będzie kolejny czwartek kiedy to pójdę rano biegać.

– Bart, a nie czujesz że ostatnio zimno się robi?
– No trochę tak, ciężką macie tutaj tę wiosnę…
Taka rozmowa z Chloe.

I zaczyna śnieg padać. Tak najzwyczajniej w świecie, jak to ma w swoim zwyczaju.
– Wiesz co June, śnieg pada.
– Spodziewałam się tego bo u mnie pada deszcz i jest chłodno.

Jednak coś tę północ i południe łączy. Na szczęście na północy zimno nie było, śnieg się szybko roztopił i można dzwonić dzwoneczkiem mówiąc ze wszystko jest w porządku. Przynajmniej jeżeli chodzi o pogodę.

To był także ciężki dzień, ponieważ ostatnia klasa traktowała nas, mnie i Chloe, jak powietrze. Nie wiem co w Nich wstąpiło, ale jedna książka na 25 osób i dwie osoby słuchające to stanowczo zbyt mało.

A gdy zaczynałem już podnosić głos (a to dopiero początek drugiego tygodnia…) jedna z tych słuchających powiedziała mi:
– Nie…
– Dlaczego?
– Bo oni się źle uczą.
– Nie zależy im?
– Ani trochę.

Słuchałem dzisiaj podcastu o ekonomii rezygnacji i ustalono że z ekonomicznego punktu widzenia lepiej odpuścić na początku gdy wie się że się nie wygra niż ponosić ogromne wydatki przez długi okres czasu gdyż zysk może nie być nieosiągalny.

Gdzieś tam w duszy wiem że nie nauczę Ich tego co chcę, ale oznacza to tylko tyle że powinienem obniżyć wymagania, a nie rezygnować zupełnie, to byłoby, delikatnie mówiąc, nie w porządku. Uznanie z góry że ta walka nie ma sensu to pogodzenie się z klęską i żaden nauczyciel nie powinien tego robić.

Nauczanie to jedna z tych dziedzin w której teorie ekonomiczne trzeba odsunąć na bok i trzeba podejść do tematu bardziej romantycznie z nadzieją że każdego można nauczyć, bo można, i wiarą że każdy chce się uczyć, z tym już gorzej.

Zaskoczenie

Które pojawia się na twarzach uczniów gdy widzą mnie a w planie mieli wpisane chińskie nazwisko. Byli już przygotowani na kolejnego chińskiego nauczyciela/kę, a tutaj taka niespodzianka. I to naprawdę niespodzianka, bo George tak mnie spojrzał i mówi:
– To ty?
– To ja.
– Ale powinien być ktoś inny.
– Ale jestem ja.
I się śmiał. Dla mnie było to oczywiste że wrócę, dla Nich jak widać niekoniecznie.

Pieniądze

Z racji tego że zajęcia powinny rozpoczynać się od jakieś rozgrzewki, czegoś co wprowadzi uczniów w atmosferę pracy i pomoże skupić się na zadaniu lubię zarzucić prostym pytaniem, albo grą. Czasem wypisujemy sobie słówka które mogą się przydać w czasie zajęć, czasem zastanawiamy się nad czymś. I tak w poprzednim tygodniu zastanawialiśmy się nad tym co zrobiłbyś gdybyś dostał 1000 RMB?
Oczywiście padły odpowiedzi typu: kupiłbym, kupiłabym ubrania, mnóstwo jedzenia, pojechałabym gdzieś, ale padły też dwie które muszę wymienić.
– Oddałbym ludziom bardziej potrzebującym.
– Oddałbym mojej dziewczynie.
I to drugie wywołało ogromne zdziwienie na twarzy mojej i zaowocowało pytaniem dlaczego?
– Bo jest moim życiem.

Pani Jin

Właściwie to niewielu studentów będzie próbowało wygłosić swoje zdanie na Jej temat, bardziej dlatego że nie są ze mną blisko niż dlatego że się czegoś obawiają. Carrots jednak się nie bała i mówi:
– Bart, Ci z tyłu wcale nie są słabi, oni są po prostu bardziej zainteresowani robieniem zdjęć, zabawą, randkami i wszystkim innym niż angielskim.
– Wiem Carrots, wiem, to są mądrzy ludzie, tylko brakuje Im dyscypliny.
– Poza tym to Ona (pani Jin w sensie) strasznie dużo gada i jest uciążliwa. Gdzie jest nasza nauczycielka z poprzedniego semestru?

Alkohol

– Zaskakujecie mnie. W Polsce wszyscy mówiliby o tym że pili, a u Was nikt.
– Ja, ja piłem. – wyrywa się Mao Jin.
– Wiesz Bart, Święto Wiosny to święto rodzinne i przede wszystkim spędza się je z rodziną, więc przed rodziną się nie pije.
– No właśnie o tym mówię, w mojej kulturze zawsze można się napić.
– Tak żeby upić?
– Nie, bez przesady, ale tak dla towarzystwa.
– Wiesz, jak Ich rodzice mają na oku to może pozwolą Im się piwa napić, ale nic mocniejszego.
Wyjaśniła Chloe.

Niedziela

Przed południem można tę siłownię odwiedzać.  Mało ludzi, nie tyle co z samego rana, ale jest luz i wszystko można spokojnie zrobić zgodnie z planem.
I tyle tej niedzieli było, zakupy odłożyłem na jutro, nie ma się w końcu z czym spieszyć. Jedna rzecz która mnie niepokoi to ten zimny wiatr, który atakuje Changchun. Wiem że wiosna to pora wiatrów, ale…zimny wiatr na południu daje w kość, a zimny wiatr na północy przechodzi do kości. Także lepiej żeby się skończył jak najszybciej, bo najwyższa pora zacząć biegać rano. Nie wiem jeszcze czy się uda, ale powinno być dobrze, zwłaszcza że udało mi się znaleźć skuteczne rozwiązanie na te moje zimne dłonie.