Kategoria: Chiny

To będzie krótki wpis. Znaczy one w ogóle w ciągu ostatniego roku stały się krótsze niż przez pierwsze dwa lata, ale tak po prostu bywa gdy spędza się mniej czasu przed komputerem. Człowiek ma jakieś inne sprawy, ważniejsze, mniej ważne i najzwyczajniej w świecie przestaje poświęcać aż taką uwagę czemuś co było kiedyś ważne.

Prowincja Fujian jest wielkości 1/3 Polski a zamieszkuje ją praktycznie tyle samo ludzi, ale ścisku tutaj nie czuć absolutnie.
Już drugiego dnia naszego pobytu tutaj poczuliśmy się prawdziwie ugoszczeni. Jedliśmy z June śniadanie na ulicy i June potrzebowała chusteczki bo jeszcze nie kupiliśmy, poprosiła więc kucharza/sprzedawcę, a Pani stojąca w kolejce za nami powiedziała że jak On nie ma to Ona da nam chusteczki. Miał. Dla mnie to już było pierwsze zaskoczenie, bo jak to tak? Od dwóch lat się z czymś takim nie spotkałem. Czegoś takiego mógłbym się spodziewać w Jiawang, ale nie tutaj.

I historia z dzisiaj. June poszła do sklepu na zakupy, poszła kupić tofu bo tym razem mamy sklep pod nosem więc zamiast kupować na zapas i zamrażać kupujemy codziennie świeże. Tylko że poszła trochę za późno i Pani sprzedająca tofu na ulicy już wyprzedała co miała na dzisiaj. To zresztą normalne w Chinach że część ludzi przychodzi i przynosi ze sobą tylko kilka rzeczy żeby mieć pewność że się sprzeda, siedzą dopóki się nie sprzeda a potem wracają do domu i przygotowują się na jutro. Także Pani nie miała, bo tuż przed sekundą inna Pani kupiła ostatni kawałek. I to właśnie Ona powiedziała Weź ten, ja ugotuję dzisiaj coś innego. I odsprzedała, bez zysku, June tej kupiony przed chwilą kawałek tofu.

To są tylko dwa drobne przykłady, ale pokazują jak bardzo ludzie tutaj różnią się od tego do czego byliśmy przyzwyczajeni w Zhengzhou.

Przyjazd tutaj to była naprawdę dobra decyzja. Tylko ta duchota jeszcze doskwiera i te cholerne karaluchy, ale to zupełnie inna historia.

Odkąd tylko zacząłem swoją przygodę z nauczaniem spotykałem się z wieloma głosami nauczycieli narzekających na plany lekcji. Głównie że zabiera Im to strasznie dużo czasu.

Prawda, zabiera.

Dla mnie prowadzenie zajęć składa się z dwóch części – fizycznej obecności w sali i prowadzenia zajęć, oraz przygotowania się do nich. I czasowo rozkładają się po połowie. Przez ostatni rok przygotowania do zajęć zajęło mi może łącznie 4 dni. Dwa na pierwszy semestr, dwa na drugi semestr. A i to z powodu mojego ambitnego podejścia i pozwolenia studentom na wybór tematów. Dlatego też do przygotowania miałem chyba 15 lekcji (przez cały rok), a miałbym 8.

8, ja nie żartuję. 8 różnych zajęć przez cały rok. Zwariowałbym chyba.

Dlatego też cieszę się że dostałem nową książkę, głównie opartą na ćwiczeniu słuchania ze zrozumieniem bo muszę z niej korzystać i już na pierwszy semestr muszę przygotować lekcji 11 (5 dla studentów pierwszego roku i 6 dla studentów drugiego roku), czyli jest fajnie.

A byłoby jeszcze fajniej gdyby nie fakt, że w mojej sali nie ma tablicy, a zajęcia przeprowadzam praktycznie w całości na komputerze. Oznacza to dla mnie że wszystko przygotowuję w power poincie.

Chińczycy uwielbiają power pointa. Wszyscy nauczyciele których zajęcia oglądałem mieli przygotowane lekcje w power poincie od początku do końca.

Mi tam power point nie przeszkadza, można z niego skorzystać od czasu do czasu, zwłaszcza jak się ma jakiś fajny pomysł. Prawdę mówiąc to gdy miałem trochę czasu wolnego rok temu siedziałem i robiłem lekcje tak na przyszłość, żeby mieć.

Teraz muszę siedzieć i to robić. Bo niby bym mógł założyć że jakoś sobie bez tej tablicy poradzę, ale…wolę nie ryzykować. Wolę mieć te lekcje przygotowane i nie dać się zaskoczyć.

Tyle tylko że przez to siedzę od soboty i piszę te plany. Sam plan to tam pół biedy bo w pewnym punkcie człowiek ma już wprawę i sobie radzi, ale przerzucenie tego do prezentacji to już trochę inna sprawa. Na moje szczęście ponownie grupy mam porozdzielane na dwie podgrupy więc będę mógł sobie prezentacje doprowadzić do perfekcji.

Mam nadzieję że nie zwariuję od tych slajdów do tego momentu.

Acha, jutro zaczynam zajęcia, trzymajcie kciuki!

Umyśliłem sobie jakiś czas temu że kupię sobie nowy rower. A że bardzo polubiłem konkretną markę to chcę rower konkretnej marki. 99% używanych odpada dla mnie w przedbiegach bo pewnie pochodzą od studentów czyli będą przechowywane na powietrzu. Deszczowym i wilgotnym powietrzu. W dodatku przekraczam wymiary standardowego studenta więc rower muszę mieć trochę ponad standardowy.

Udaliśmy się więc dzisiaj do sklepu rowerowego. Nawet znaleźliśmy i nawet był otwarty w ten, przepełniony patriotycznymi hasłami publikowanymi na wechacie (Chińczycy uwielbiają wrzucać na wszystkie możliwe serwisy społecznościowe zdjęcia swoich telewizorów lub komputerów niby to pokazując co to tam akurat w TV czy komputerze oglądają), hucznie obchodzony dzień zwycięstwa nad Japonią (na paradę zaproszono nawet żołnierzy walczący po stronie KMT), nawet mieli rowery i byli chętni do pomocy (chociaż w tle leciała relacja z parady w Pekinie, swoją drogą była to pierwsza w historii ChRL parada wojskowa która nie miała miejsce w dniu niepodległości).

I jak weszliśmy to od razu zobaczyłem rower który mi się podoba. Czerwoną szosówkę akurat w moim budżecie. Uparłem się na szosówkę, a nie na górala bo takie moje widzimisię. Góralska meridka była jedna i mi wystarczy, poza tym po górach jeździć nie zamierzam więc po co mi taki sprzęt?

Zaczęło się przymierzanie. Wszystkie były za małe. Chociaż jedna taka, daleko hen poza tym ile chciałem wydać była prawie dobra i prowadziła się jak marzenie. No ale była daleko hen poza tym ile chciałem wydać…

Chłopaki ze sklepu powiedzieli że jeden konkretny model byłby lepszy (jeszcze w okolicach tego ile chciałem wydać), ale akurat nie mają na stanie w moim rozmiarze, a właściwie to oni nic nie mają w moim rozmiarze na stanie, ale że są autoryzowanym sklepem to podzwonią, popytają, może w stolicy prowincji coś mają i sprowadzą. Lub nie sprowadzą.

Wychodząc ze sklepu June tylko się śmiała pod nosem i mówiła Widzisz jacy Ci ludzie na południu są mali? Tak dużych rowerów nawet nie mają.

 

W dwudziestym pierwszym wieku w kraju rozwijającym się obcokrajowiec może założyć konto bez większych problemów. W Polsce jest z tym bardzo dużo zabawy, a w Chinach wystarczy paszport.

Że w tym roku będziemy musieli sami sobie rachunki płacić to polecono nam założenie konta (by zmniejszyć koszty przelewów między prowincjami) i złożenie polecenia przelewu stałego, a raczej przelewów stałych bo trzeba płacić za wodę i elektryczność.

 

Zupa ze świńskich jelit.

Udaliśmy się do najbliższego oddziału Bank of China i nagle okazuje się że nie mogę założyć konta na swój paszport. Strasznie długo trwało dojście dlaczego, bo jeszcze na początku kasjer prosił o drugi dowód tożsamości, a potem olśniło mnie że mam przecież konto w BoC, założone jeszcze w Jiawang i gdy podałem kartę wszystko stało się jasne.

Ktoś w Jiawang wprowadził w system moje pierwsze imię i nazwisko, a w paszporcie jest zapisane pierwsze imię, drugie imię i dopiero nazwisko, więc kasjer stwierdził że konta mi nie może założyć bo chociaż numer paszportu się zgadza to dane w paszporcie się nie zgadzają. Próby wyjaśnienia że to naprawdę nie jest problem, że to przecież mój paszport i moje dane i my się tym drugim imieniem posługujemy bardzo rzadko spełzły na niczym i poszedł przykaz by zadzwonić, a najlepiej to udać się do Jiawang i poprosić o zmianę danych w systemie.

No to wiem co będę robił w czasie mojej kolejnej podróży do Jiawang.

Na szczęście June mogła założyć konto bez większych problemów, więc pokrętnie bo pokrętnie ale się udało.

A wracając do domu w przejściu podziemnym ludzie sprzedawali różności. Od owoców, poprzez ładowarki do komórek, na biżuterii kończąc. Najbardziej rzucała się w oczy para sprzedawców owoców którzy przyjmowali płatności przez Alipay. Nie ma to jak przytachać kilka koszy owoców, postawić je w jedynym suchym miejscu w drodze do szkoły i zacząć sprzedawać pozwalając jednocześnie wszystkim (ale jednak głównie studentom) płacić bezpośrednio przez internet.

Dwudziesty pierwszy wiek w kraju rozwijającym się jest pełen sprzeczności.

 Byliśmy dzisiaj na zakupach w supermarkecie. Pod nosem mamy dwa mniejsze, takie do potrzeb podstawowych, ale do takiego większego musimy się z czterdzieści minut przespacerować. Przespacerować po drodze zamkniętej bo jeszcze będącej w czasie budowy, ale dla pieszych jak najbardziej dostępnej. Przynajmniej nieoficjalnie. Kto wie co tak naprawdę jest oficjalne a nieoficjalne w tym rozwijającym się kraju.

Byliśmy na zakupach i jak to w czasie każdego normalnego procesu robienia zakupów bywa nadszedł moment ów proces zwieńczający czyli udanie się do kasy i uiszczenie opłaty. Uiszczać opłatę można w Chinach na wiele różnych sposobów, można płacić gotówką, można płacić kartą, można płacić, tak jak w Polsce zresztą, telefonem komórkowym, ale można też płacić tak jak w Polsce jeszcze nie można czyli przy pomocy aplikacji.

Mamy w Polsce taki serwis zwący się PayU, powiązany jest blisko z allegro, może nawet do tegoż serwisu należy, nie wiem. Dzięki niemu możemy płacić za zakupy błyskawicznie. Wystarczy zalogować się na konto bankowo, lub nawet stworzyć własny portfel i z niego płacić za zakupy bez potrzeby logowania się do banku. Słowem wygoda, zwłaszcza gdy ma się mocno skomplikowany system logowania do bankowości elektronicznej i jeszcze mocniej skomplikowany system wydawania pieniędzy przez internet.

W Chinach odpowiednikiem tego PayU jest Alipay. Alipay to już prawie bank. Można w nim odłożyć pieniądze, które procentują, na śmiesznym procencie, ale zawsze. Można przez niego doładować konto w komórce, trochę taniej niż normalnie, można kupić bilet na pociąg, bilet na samolot, zamówić taksówkę, zamówić jedzenie, wysłać komuś pieniądze, kupić coś na taobao i parę innych rzeczy wszystko z poziomu aplikacji (no z wyjątkiem tego taobao, ale to dlatego że Alipay i taobao mają tego samego właściciela), bez konieczności instalowania miliona innych apek. Czyli wygodnie.
Można też, o czym dowiedziałem się dzisiaj, zapłacić za zakupy w supermarkecie. Wystarczy podejść do kasy, włączyć aplikację, nacisnąć dwa przyciski i dać kasjerce telefon do zeskanowania. I tyle. Transakcja zakończona, dziękujemy za zakupy, życzymy miłego dnia i zapraszamy ponownie.

Dwudziesty pierwszy wiek w kraju rozwijającym się potrafi być całkiem wygodny.

Dzisiaj pada dopiero drugi raz, a biorąc pod uwagę że poprzedni raz to tylko kropiło to dopiero pierwszy. W nocy też padało, nawet nie wiem do której, ale może nawet do dzisiaj.

Słońce wstaje tutaj mniej więcej jak w Polsce czyli w okolicach piątej, ale o dziewiętnastej już jest ciemno. Przynajmniej na niebie bo wszystkie okoliczne światła tak się świecą że ciemności z dwudziestego piętra praktycznie nie widać.

Zapomniałem w ogóle wspomnieć że dostałem już swój plan i okazuje się że będę uczyć pierwszo i drugo roczniaków i wszyscy Oni są z kierunków nieangielskich, czyli może być wesoło. W dodatku będę w tym roku uczył także rozumienia tekstu słuchanego, czyli w końcu coś nowego. Pewnie dostanę książeczkę, lub dwie, jedną do słuchania, drugą do mówienia, i będę mógł moich nowych studentów dręczyć.

Pokulaliśmy się dzisiaj z June na kampus, który mam dosłownie po drugiej stronie ulicy, do sali będę mieć mniej więcej tak samo blisko jak rok temu, więc jest bardzo fajnie, a w dodatku moja sala, chociaż chwilowo pusta, jest z założenia salą tylko do słuchania więc każdy ze studentów ma przed sobą monitor, do tego słuchawki i mikrofon, a ja mam przed sobą dwa monitory, słuchawki, mikrofon i…aż nie wiem czy będę potrafił z tych wszystkich cudów od razu korzystać. Czyli tu jest bardzo, bardzo duży plus. Oczywiście ustwianie studentów w parach przy stole bez możliwości łatwej zmiany miejsc trochę psuje mi koncepcję prowadzenie swobodnych rozmów, ale jeżeli oprogramowanie będzie dobre, to nie będzie nawet potrzeby przesiadania studentów. Powinno wystarczyć wybranie numerów i ustalenia grupy. To dopiero by było. Mógłbym dobierać zależnie od umiejętności i za każdym razem zmieniać by nikt się za bardzo nie przyzwyczajał, by co zajęcia wychodzili ze swojej strefy komfortu, przez co łatwiej będzie Im posługiwać się językiem poza zajęciami.

Że nie wspomnę już o tym jak bardzo fajnie będzie prowadzić zajęcia ze słuchania w takiej sali, w końcu bez krzyku i wszystko będzie można ładnie przedstawić na monitorze, wręcz można filmy oglądać, czyli coś bardziej praktycznego od tych oklepanych słuchowisk.

Tyle tylko że na razie w mojej sali nie ma żadnych komputerów, ale przecież mają jeszcze czas do dziewiątego września kiedy to zajęcia zaczynam.