Miesiąc: styczeń 2014

Dzisiaj nie będzie o zimnie, bo było cieplej.
Dzisiaj wyruszam znowu w trasę, ale ponownie tylko na jeden dzień. Gdzie? Tego dowiecie się w piątek, bo notki w czwartek nie wrzucę. Czy będzie jakaś notka zastępcza? Prawdopodobnie nie. Dlaczego? Dotarło do mnie że zniknę na czas tak długi że nie będę w stanie przygotować notki na każdy dzień mojej nieobecności, dlatego będą się same publikować co drugi dzień. Do tego czasu jednak będę publikować tak ja zawsze, czyli codziennie, także nie bójcie się, wszystko będzie dobrze.

To że było cieplej, nie znaczy że było ciepło. Porównując pogodę w Harbinie z tym co jest Changchun to widzę dlaczego Harbin jest uznawany za najchłodniejsze miasto w Chinach (chociaż podobno najchłodniejsza jest jakaś wioska w Mongolii wewnętrznej), ale Changchun wcale nie odstaje. Największa różnica jest taka, że tutaj śnieg nie pada, jest sucho. Strasznie, ale to strasznie sucho. Nie jest to powód do narzekania, ba wręcz przeciwnie, podoba mi się to że nie ma tego białego paskudztwa, ale zimna zima bez śniegu jest zjawiskiem dla mnie zupełnie nowym. Zima bez śniegu to już w ogóle dla mnie zjawisko nie do pomyślenia bo śnieg był każdej zimy mojego życia. Wystarczyło żebym wyjechał z Jiawang a śnieg tam nie spadł.

To trochę jak z tym królem deszczu w Autostopem przez galaktykę, z tą różnicą że mnie śnieg aż tak bardzo nie podziwia i nie podąża za mną zawsze i wszędzie. Nie było go już tutaj dwa miesiące, o czym zresztą wspominałem.

Tom ma jutro prowadzić zajęcia na których pojawić się może szef, pewnie regionalny bo wątpię żeby najbogatszy nauczyciel w Chinach się pojawił, jednej z największej sieci szkół językowych w Chinach. I został poinstruowany przez naszego wspólnego szefa by kłamać w żywe oczy i mówić, że pracuje w Chinach dłużej niż pracuje. To pewnie i tak nie ma większego znaczenia, bo czemu by miało mieć, kto by się tym przejmował że wizę ma krócej, przecież nikt tego nie będzie sprawdzał. Osobiście jestem zdania że doświadczenie w tym zawodzie nie jest aż tak istotne jak się niektórym wydaje, ale z pewnością jest istotne. Tom sobie poradzi bo to ogarnięty chłopak, ale mój szef wkurza mnie niemiłosiernie, przecież to zupełnie niepotrzebne kłamstwo. Bo jeżeli Tom nie zrobi dobrego wrażenia to co za różnica czy pracuje tu rok czy cztery miesiące, a jeżeli zrobi doskonałe wrażenie to nikt Mu drzwi nie pokaże bo pracuje tutaj za krótko.

Bo rano znowu szpilki próbowały wkłuć się w skórę. O ile próby wbicia się w skórę to mały problem, bo czym tu się tak naprawdę przejmować, ani krew nie poleci, ani nie zamarznę, ale oddychanie w tej temperaturze nie jest ani miłe ani przyjemne. I to właściwie jest najgorsze, bo przed całą resztą można się obronić, ale w przypadku okularników noszenie masek lub chust w zimie znacznie utrudnia poruszanie się. A bez okularów to już w ogóle o poruszaniu się można rozmawiać tylko teoretycznie, także pozostaje wybór: albo jest mi ciepło i ryzykuję zderzenie z autobusem, albo ryzykuję odmrożenia twarzy. To całkiem prosty wybór więc nie narzekam.

Północno wschodnie Chiny to nie jest miejsce przyjazne ludziom w zimie, ale patrząc na to uczciwie, mamy już styczeń czyli de facto najzimniejszy miesiąc w roku a ja dopiero teraz zaczynam skarżyć się na pogodę, dodajmy do tego że mojej prawdziwie zimowej kurtki nie ubrałem jeszcze ani razu i chociaż dobrze mieć ją w razie nagłych spadków temperatur, nic nie wskazuje na to by mi się tutaj w tym roku przydała. Głównie dlatego że kogo się nie spyta ten odpowie że ta zima jest wyjątkowo ciepła, poprzednie dawały w kość znacznie, ale to znacznie bardziej. Jakoś nie mam problemów by sobie to wyobrazić, zwłaszcza po tym poranku w Tonghua. Nie chciałbym czegoś takiego przeżywać dzień w dzień.

Owszem, zimno to głównie stan umysłu i o wiele łatwiej się do niego przyzwyczaić niż do ciepła, ale to co tam poczułem było zimnem rodem z innego wymiaru, takim pierwotnym zimnem które musieli odczuwać nasi przodkowie, zimnem które niosło ze sobą śmierć i strach przed którym został gdzieś tam głęboko zapisany w naszym kodzie genetycznym. Dobrze coś takiego poczuć, bo to kolejne doświadczenie z gatunku ekstremalnych, ale nie jest to w żadnym wypadku coś do czego chciałbym się przyzwyczaić. To coś przed czym będę starał się uciec, chociaż zimno znoszę o wiele lepiej niż ciepło.

Tom poszedł dzisiaj na tę rozmowę, nie musiał prowadzić lekcji demonstracyjnej. Z miejsca zaproponowali mu prowadzenie zajęć z języka mówionego oraz kultury krajów anglojęzycznych. Taaak, na uniwersytecie kształcącym nauczycieli. Moja głowa jest niestety zbyt mała by to objąć, by zrozumieć jak to działa, jak to jest możliwe że do pracy na uniwersytecie przyjmuje się kogoś kto uczy 3 miesiące, nie ma żadnego rzeczywistego doświadczenia i wrzuca się go od razu na uniwersytet gdzie kształci się przyszłych nauczycieli. PRZYSZŁYCH NAUCZYCIELI! My tu mówimy o ludziach którzy będą w przyszłości kształcić ten naród, o ludziach których misją będzie zaszczepienie swoich własnych zainteresowań kolejnemu pokoleniu. Jak więc można myśleć że to dobry pomysł…A może to jest dobry pomysł, bo może chodzi tu o sprowadzenie jak najmłodszej kadry i liczenie na to że sama ich osobowość zaszczepi w przyszłych nauczycielach chęć dzielenia się swoją wiedzą.

Rany…to teraz będzie taki powracający temat. Nudne to będzie do bólu, ale do czego jak do czego, ale to nudy ten semestr nas przyzwyczaił. Nie ma sensu się tutaj oszukiwać i mówić że byłem dużo i ciekawie, bo nie pisałem, owszem jakieś pojedyncze ciekawe wpisy się znajdą, ale większość z nich to nuda jak w polskim filmie. Owszem, coś się dzieje, ale jakoś tak inspiracji do spisywania tego wszystkiego a potem do opisywania brakuje.

No to dzisiaj z tematów nudnych i powracających – zimno. Nie takie jak w Polsce, o nie. W Polsce takich zim nie doświadczyłem. Te tutaj są przede wszystkim suche, ostatni śnieg spadł przecież dwa miesiące temu, oraz mroźne. Nie wiem nawet czy mroźne to odpowiednie słowo, bo gdy rano termometry wskazują minus trzydzieści cztery stopnie to nie wiem czy to mróz, zimno czy jeszcze coś innego, bo chłód to już na pewno nie. Skoro brakuje nam słów w języku Polskim by to opisać to powinniśmy czuć się szczęśliwi że naszej kulturze nie przyszło żyć w takich warunkach. Na jedynej nieosłoniętej części ciała, czyli twarzy, czułem to dzisiaj dotkliwie. Zdawało mi się że chłód ożył, wyjął szpilki i nie tyle zaczął wbijać je pojedynczo co raczej masowo po kilka naraz tylko po to by sprawdzić jak długo wytrzymam, lub dla sobie tylko znanych powodów. Oprócz tego było jednak w porządku, w żadnym wypadku nie ciepło i pod żadnym pozorem nie przyjemnie, nie jest to absolutnie pogoda do spacerowania czy nawet dłuższego chodzenia, ale z pewnością jest akceptowalna. W końcu minus dwadzieścia pięć to nie minus trzydzieści cztery.

Na ulicach widać, że nie tylko mi jest zimno bo ludzi wszędzie coraz mniej, mniej samochodów, mniej ludzi w sklepach, widać że kto tylko może stara się wybyć z dongbei w czasie tych największych mrozów, lub przynajmniej nie wychylać głowy z mieszkania. Wypada więc robić dokładnie to samo co robią tubylcy czyli siedzieć w mieszkaniu i starać się nie zwariować. Słowo starać się wypada podkreślić zwłaszcza gdy weźmie się pod uwagę że nawet internet uznał iż jest za zimno. A to jest to o tyle problematyczne, że nie mogę sobie w spokoju tłumaczyć czegoś co tam sobie zaplanowałem. Zimno potrafi popsuć naprawdę wszystkie plany, nawet te wydające się najtrudniejsze do zepsucia.

I teraz taka ciekawostka prosto z mojej firmy. Dzisiaj Tom, Amerykanin, zadzwonił do Johnsona, naszego szefa, by dowiedzieć się czy ma zajęcia z chłopakiem którego uczył do tej pory, okazało się że ma.
A właśnie słuchaj, jutro masz rozmowę kwalifikacyjną na uniwersytecie, przygotuj dwudziesto minutową lekcję demonstracyjną.
Tak teraz patrzę na tę sytuacją i myślę że może to i norma, może tak to właśnie wygląda w takich agencjach gdzie łapie się ludzi a potem wysyła się ich gdzie tylko się da by się załapali i kręcili kasę. Tylko dlaczego uniwersytet, skoro to zawsze są najgorzej płatne pozycje w Chinach, skąd taka zmiana, odejście od znanej i sprawdzonej metody ze szkołami pewnej sieci? To już absolutnie nie jest mój problem i aż tak bardzo mnie to nie nurtuje. Wkurza mnie natomiast podejście mojego szefa, wkurza mnie to niemiłosiernie bo nie ma w tym ani grama profesjonalizmu, ani nuty, cienia, nic co by ten profesjonalizm przypominało. Tak się po prostu nie robi, no ale czego mam się spodziewać po człowieku który wziął Amerykanina z ulicy i posłał go do kolegium po znajomości a potem trzymał w pracy pomimo Jego wybryków ewidentnie łamiących umowę.
Wkurza mnie to głównie dlatego że ja też w tej agencji pracuję i widząc co się dzieje zastanawiam się co może stać się ze mną.

Ta…tylko że znowu niczego nie przegapiłem, więc będzie tylko o niedzieli.
Nie będzie żadnych podsumowań. Ani po 140 dniach, ani po najdłuższym jednorazowym pobycie, ani po pięciuset notkach, ani chińskim nowym roku, nie i już.

Może po dwóch latach…

W każdym razie na pewno nie dzisiaj gdy z nosa mi cieknie, z oczy płyną łzy…

Teacher, teacher, water eyes…
Wiem, wiem…
Dlaczego?
Bo mi smutno.
…
Żartuję, mam zatkany nos.

Dzisiaj było zimno. Nie tak zimno jak w Tonghua o szóstej rano, ale zimno. Temperatura oscylowała w okolicach minus dwudziestu stopni i nie dziwota że nikt nie garnął się by wyjść na dwór. Na zajęciach miałem trzy dzieciaki i już wiem że w przyszłym tygodniu nie mam zajęć ani w sobotę ani w niedzielę. Co jest z jednej strony fajne, a z drugiej strony nie fajne. Powody są wiadome.

Mam takiego jednego brzdąca w tej klasie niedzielnej. Brzdąca bo chociaż ma już dziesięć lat to ciągle zachowuje się jak dziecko, potrafi momentalnie przejść ze stanu jestem taki szczęśliwy że śpiewam do stanu jest mi źle, smutno, idźcie sobie w sekundę, do tego widać że brakuje Mu w domu towarzystwa, bo bardziej chce się w klasie bawić niż pracować. Do tego stopnia że Lilly (o najsłodszym z możliwych głosów) musi Go uspakajać.  A Lilly sama chciała się bawić przez ten poprzedni tydzień i bałem się że cała dyscyplina pójdzie się bujać, a tu wręcz przeciwnie, na zajęciach siedziała jeszcze bardziej posłusznie.

Fajnie tak z dzieciakami posiedzieć i próbować pogadać, ale jak mi Harold powiedział że robi dzisiaj ze swoimi uczniami tekst o piętnastolatku który powstrzymał zamachowca w Afganistanie to robi mi się trochę smutno bo brakuje mi czegoś takiego. Brakuje mi takich bardziej zaawansowanych tematów. Jasne, nauczanie tych brzdąców jest super, bo widać efekty bardzo szybko, Ich umysł jest jak gąbka i wchłania każdą ideę, nawet jeżeli trzeba trzy tygodnie uczyć Ich dni tygodnia, to jednak w końcu to zapamiętają na całe życie.

W następną sobotę w Jiawang odbędą się zawody kolarskie…znowu wsiądą na rowery i będą pedałować po tych górzystym, nie górzystym terenie. Fajnie się mają…Świat kręci się nawet wtedy gdy nie zwracamy na niego uwagi, a życie toczy się także tam gdzie nas nie ma, o czym mamy tendencję do zapominania.

Dostałem smsa, obóz odwołany. Także w czwartek nie muszę się martwić późnym powrotem do Changchun, a w weekend mogę się gdzieś wyrwać. W końcu katar nieleczony znika po siedmiu dniach, a leczony po tygodniu.

Co prawda powinienem z tym poczekać do wyjścia na dwór, ale chyba mogę sobie tak czasem notki w zimie zatytułować.
Chociaż to znaczne uproszczenie tematu…znaczne…na bieżni nie lubię robić ani długiej rozgrzewki, nie przebiegam wymaganych przez lata treningu dwóch kilometrów, a jedynie dziesięć minut, po czym rozpoczynam interwały. Dzisiaj postanowiłem pobiec interwały długie, czyli ograniczyłem się do 12km/h przez pięć minut, zamiast interwałów krótkich czyli 12km/h przez trzy minuty i minuta 14km/h.  Do tego minuta oddechu w tempie 8km/h i powtórka. Tak to przynajmniej wyglądało dzisiaj. Planowałem zrobić cztery powtórzenia, ale czułem się bardzo dobrze więc pobiegłem jeszcze piąte. Poszło nadzwyczaj dobrze, o wiele lepiej niż się spodziewałem. To dobrze rokuje na przyszłość. Za jakiś czas powinno dojść do wydłużenia tych interwałów jeszcze bardziej, ale to pewnie uda się dopiero pod koniec lutego. Bo…to się wszystko wyjaśni już za dwa tygodnie.

Dzisiaj dotarła do mnie trochę niepokojąca informacja, mianowicie odwołano moje zajęcia w następną sobotę, a cały misterny plan z zajęciami w ferie zimowe może w ogóle zniknąć bo na drugi tydzień zapisała się tylko jedna osoba. Wszyscy wyjeżdżają, nikt w Changchun nie siedzi.  Biorąc pod uwagę temperatury to dziwnym nie jest.  Oczywiście że nikomu nie chce się siedzieć w mieście gdy temperatura spada poniżej minus dwudziestu stopni. Oczywiście, że wszyscy chcą gdzieś wybyć, albo przynajmniej trzymać dzieci w domu, bo kto by je w taki mróz targał po szkołach, gdzie w dodatku trzeba dziecko zawieść a potem jeszcze odebrać. Także, rozumiem tych ludzi doskonale i tylko trochę mi szkoda bo to jednak fajna okazja by z dzieciakami posiedzieć, pogadać, pobawić się, a już najbardziej bolą mnie te zajęcia sobotnie bo to oznacza, że więcej tych dzieciaków przed końcem lutego nie zobaczę . Szkoda.

Trochę za wcześnie jeszcze by planować kolejny tydzień, bo jutro może się okazać że jednak mam te zajęcia, no i jeszcze mnie katar dzisiaj złapał, a to nigdy nie wróży niczego dobrego, ale istnieje możliwość, nikła ale zawsze, że w przypadku dodatkowego dnia wolnego uda mi się odwiedzić Jilin. Fajnie byłoby zobaczyć te zamarznięte drzewa które są tak chwalone przez wszystkich. A czy się uda, no to już zobaczymy.

A co jeżeli powrót do rzeczywistości okazał się prostszy bo rzeczywistość się zmieniła?

Czasem te powroty są trudne. W końcu ciężko nagle powrócić do rzeczywistości, ciężko jest przejść płynnie z jednego świata do drugiego. Z czasem podobno staje się to coraz trudniejsze, a podobno niektórym nie udaje się w ogóle. Niektórzy zostają na zawsze w świecie w którym chcą być, a inni na zawsze w rzeczywistości w której może niekoniecznie chcieli być kiedyś, ale coraz trudniej jest im się z niej wyrwać.
Z czasem te powroty są łatwe. W końcu po siedmiu godzinach siedzenia na twardym fotelu będąc wybudzanym jedynie przy okazji odgłosów upadających ludzi (bo bidulka zasnęła i się przewróciła), lub pracowników kolei poprawiających walizki położone nad siedzeniami (to prawdziwa misja, obchodzą piętnaście wagonów i obracają wszystkie walizki by nie wystawały) powąchanie zimnego powietrza Changchun jest jak uderzenie obuchem w głowę którego człowiek potrzebuje, jak mocna kawa która stawia od razu na nogi, w żadnym wypadku jak długa noc w wygodnym łóżku po której wstajemy gotowi na wyzwania nadchodzącego dnia.

O siódmej rano słońce świeci już nawet nad Changchun, taksówkarze jak zawsze czekają przy wyjściu z dworca, podobnie jak i hotelowi naganiacze. Wszyscy chcą zarobić już od świtu. Na szczęście o godzinie siódmej nie ma już problemów z autobusami, wszystkie jeżdżą od szóstej lub piątej pięćdziesiąt, także wystarczy dobiec do numeru 66 i znaleźć miejsce na piętrze. Autobus rusza powoli pokonując bez pośpiechu kolejne skrzyżowania, chciałoby się napisać za oknem przesuwają się kolejne znajome widoki, ale jedyne co się przesuwa to autobus, widok przez okno pozostaje niezmienny. To zamarznięta szyba. Pomalowana palcem Mrozu. Nie pozostaje nic innego jak czekać na znajomy przystanek. Nanhu lu nie oznacza ulica jeziora południowego, oznacza wstawaj, za chwilę twój przystanek.
Sklepy otwarte, Tom jeszcze śpi, można spokojnie zagrzać wodę w bojlerze i w końcu ściągnąć buty. Ponad trzydzieści godzin to dużo za dużo…Śniadanie, kawa, prysznic i można iść na zajęcia. Zajęcia…wyciągam dzieciaki na dwór, chwilę kopiemy piłkę, urządzamy zawody w biegu na trzy nogi i wracamy…

I pora iść na siłownię. To tyle z całego dnia. Powrót do rzeczywistości wcale nie jest trudny, czasem nie ma czasu na płynne przejście do innego świata, dlatego powrót do rzeczywistości wcale nie boli, jest nieodczuwalny. Za tydzień będzie inaczej. Może gorzej, może lepiej, z pewnością inaczej.

Już nie wyglądasz jak małpa!

Bo ogoliłem brodę. I mała Cindy już się mnie nie boi. Teraz się do mnie uśmiecha i chce ze mną rozmawiać. Co cieszy.

June kupiła już bilety na pociąg, także na pewno jedziemy do Changsha, a gdzie dalej, to się okaże. Plany są ambitne, ale na to jeszcze przyjdzie czas.

Dzisiaj dowiedziałem się również, że jeżeli wszystko po mojej myśli to uda mi się w czwartek dostać do tych grobowców w Ji’an (JAKICH GROBOWCÓW?!), bo autobusy odjeżdżają teoretycznie co pół godziny, także powinno być dobrze.  Gorzej z powrotem bo niby ostatni autobus znika o 15:20, ale myślę że też będzie dobrze. Jutro spróbuję zakupić te bilety przez internet, co powinno się udać. Powinno, ale czy uda to już inna para kaloszy.

Za mną już także pierwsze zajęcia i dzieciaki nie przyniosły tabletów w związku z czym zapytałem czy nie zagrałyby w jakąś grę.
Chris grał z Nimi w literowanie, a konkretniej podzielił na grupy i kazał pisać na tablicy słowo, lub zwrot po angielsku i po chińsku. Co zdało rezultat, ale dzieciaki były głośne, no bo nie oszukujmy się zawsze będą. Wychodząc powiedział tylko:
– Teraz to twój problem.
I się zaśmiał.
Tak…to znam aż za dobrze, chociaż tutaj to był żart. W Polsce usłyszałem to od dyrektora szkoły w której uczyłem na zajęciach poza lekcyjnych. Tutaj szkoła jako placówka wychowawcza faktycznie przestawała działać po godzinach pracy.

Na moich zajęciach pojawiła się Beauty czyli córka współwłaścicielki szkoły i Ona mówi po angielsku lepiej niż moi studenci…bez dwóch zdań. Wyczarowała magiczne krzesła, potem fruit basket czyli każdy z uczestników jest owocem i po wymówieniu nazwy owocu musi się zmienić miejscami, oraz crocodile w którym krokodyl staje po środku wymawia kolor i każdy kto ma ten kolor przechodzi na drugą stronę bezpiecznie, a kto nie ma ten musi przechodzić szybko by nie zostać schwytanym.

Czyli tak bardzo sympatycznie i wesoło. Zleciała nam godzina a jutro pora na pierwszą lekcję historii i trochę się tego obawiam, ale w najgorszym wypadku przyjdzie mi opowiedzieć jakiś mit rzymski i zagrać w grę.