Kategoria: college

Są takie chwile kiedy uwielbiam moich studentów. Bardziej w sensie uwielbiam uczyć niż uwielbiam tych konkretnych studentów. Ten zawód daje mi to mnóstwo, ale to naprawdę mnóstwo radości i tutaj, w Longhu, tej małej wiosce gdzieś na krańcu świata momentami czuję że to wszystko ma sens, odzyskuję wiarę w sens tej pracy tutaj. Owszem, czasem ten sens znika z tego samego powodu. Czasem mam ochotę przyznać rację jednemu z moich wykładowców na uniwersytecie i powiedzieć że faktycznie uniwersytet byłby o wiele lepszym miejscem gdyby nie studenci.

Tyle że nie dzisiaj. Dzisiaj jestem mocno podbudowany.

Ostatnie zajęcia w te parzyste tygodnie mam z taką średnią grupą. Średnią. Może z trzy osoby rozumieją większość tego co do Nich mówię. Parę nie ogarnia w ogóle.

Czyli średnio, ale jeszcze nie najgorzej. Nawet na kilometr nie zbliżają się do tego co było w Changchun.

To w tej grupie jest ten jeden student który pamiętał by odrobić zadanie domowe dwa tygodnie temu. W tym tygodniu zawiódł mnie solidnie bo się nie przygotował. Za to cała reszta grupy już tak.

I to był pierwszy ogromny plus.

Drugim ogromnym plusem było to jak zadanie domowe zaprezentował jeden ze studentów:
– Czołem doktorku, boli mnie brzuch.
– Oj stary, a co jadłeś?
I się uśmiałem. Reszta była utrzymana w podobnym tonie więc tylko zwróciłem uwagę że to dość nietypowe, ale jak najbardziej poprawne.
– O ile są znajomymi.
– Oczywiście, w tej sytuacji są dobrymi znajomymi.

I to jest taka drobnostka powiecie, bo co to niby trudnego powiedzieć doktorku i stary? Niby nic, ale rozróżnianie stylu formalnego i nieformalnego daleko wykracza poza to co się robi w Chińskich szkołach. To świadczy o zaangażowaniu poza normalnymi zajęciami.

Zawsze gdy widzę kogoś tak zaangażowanego serce mi rośnie. Chłopak pewnie ogląda mnóstwo filmów i stąd ma tę wiedzę, co jest fantastycznym dowodem na to że filmy w oryginale z napisami w odpowiednim języku dają naprawdę pozytywne rezultaty.

Będą takie trzy scenki i jedna historyjka jako wstęp do drugiej.

Scenka pierwsza. Poniedziałek, godzina 1440 czyli początek zajęć trwających do 1630. Dociera do mnie email od Hillary że mogę udać się do biura w budynku administracji i odebrać zwrot  pieniędzy za bilet do Chin. To taki mały, ale bardzo przydatny bonus który sprawia że miejsce to jest trochę mniej uciążliwe. Traktuję to jako swoistego rodzaju wynagrodzenie za ten straszny prysznic od czasu do czasu i za to wifi którego de facto nie ma (dowiedziałem się że nauczyciele Chińscy mają ten sam problem, ale usłyszałem Chiny to kraj rozwijający się i aż się uśmiechnąłem, bo to mój koledż jest miejscem rozwijającym się a nie Chiny). I fajnie dostać takiego maila, tyle tylko że było w nim napisane odebrać dzisiaj między 1330 a 1630. No i jak to mam zrobić? Na szczęście jednak mogłem odebrać dzisiaj, czyli we wtorek. Odebrałem, poszedłem do wpłatomatu gdzie stadko pierwszoraczniaczek nie potrafiło ogarnąć bankomatu. Zaczęło się od wkładania karty drugą stroną a skończyło na tym że nic nie załatwiły bo nawet w trójkę przed ekranem nie potrafiły odczytać o co chodzi.

Scenka druga. Dzisiejszy email. Wysłany do wszystkich nauczycieli. Zamierzamy zorganizować przyjęcie powitalne. Będziemy mieć fundusze. Czy ktoś chce się tym zająć?

Scenka trzecia. Wprowadzenie.
June z partnerką sprzedały sklep. Sprzedały chociaż w sumie nie miały prawa bo same go podnajmowały, ale jak usłyszałem wszyscy tak robią, więc się za bardzo nie irytowałem. Sprzedały i powiedziały Panu który kupił sklep nie idź do właściciela, rób swój biznes, za rok jak przyjdzie do podpisania nowej umowy zadzwoń po nas jeżeli do tego czasu się z nim nie zaprzyjaźnisz. Co zrobił ów Pan? Zgadliście. Poszedł na drugi dzień do właściciela z dwoma dużymi paczkami papierosów i powiedział ja będę tu teraz biznes prowadził. Na co właściciel powiedział nie. W ten sposób straciliśmy sobotę. W końcu właściciel mający praktycznie cały parter budynku, czyli jakieś pięć sklepów pod sobą powiedział W przyszłym roku chcę zmienić koncepcję wszystkich sklepów, rozumiecie? Także wszystkie sklepy będą musiały coś wymyślić , rozumiecie? Czyli zamierza podnieść czynsz. I tyle. I nie byłoby żadnej paniki, żadnej straconej niedzieli gdyby ten Pan nie postanowił naruszyć statusu quo. A naruszył i się posypało.
I ja postanowiłem wyciągnąć z tego wniosek i po tym jak okazało się że na moim koncie nagle znalazło się ponad siedem tysięcy juanów nie zamierzam nikomu na to zwracać uwagę. Dowiedziałem się o tym dzisiaj sprawdzając stan konta w bankomacie. Sprawdziłem potem na stronie internetowej i okazuje się że one są już tam od tygodnia. To prawdopodobnie nie są moje pieniądze bo zostały mi wysłane z dopiskiem wypłata a chyba mi się nie należy chociaż kontrakt jest podpisany od sierpnia, więc czysto teoretycznie za sierpień powinienem dostać (oczywiście nie w praktyce bo nic tak nie działa). Oczywiście tych pieniędzy nie ruszam, nie są mi do niczego potrzebne, zakładam że ktoś się w końcu o nie upomni, a jeżeli nie to cóż…zostaną na koncie.
Nie, nie mogę ich odesłać. Zostały wpłacone gotówką na moje konto, w dodatku nie ma podanej informacji gdzie. Co jest ciekawe bo z reguły takie informacje są podawane. A teraz jest pustka i tylko widnieje napis wypłata.

To są właśnie trzy przykładu profesjonalizmu w moim koledżu.

Dopisałbym jeszcze czwartą, ale ksero było popsute i pójdę skserować twój paszport jutro to za mało na całą historię.

Z samego rana gdy poszedłem biegać, a biegłem dzisiaj najszybciej w tym roku, najszybciej od dwóch lat nie licząc interwałów czyli buty spełniają swoje zadanie doskonale, zobaczyłem wystawioną przy drzwiach kartkę, a raczej dwie kartki z ogłoszeniami. Pierwsze mówiło o spotkaniu nauczycieli, a drugie o tym że można już odbierać plany zajęć i książki na nadchodzący semestr.

Strasznie mnie to ucieszyło bo wczoraj narzekałem potwornie na brak profesjonalizmu związany z brakiem książek. Co prawda dalej mogę się czepiać tego że nikt mi nie wytłumaczył gdzie znajduje się pomieszczenie w którym miałem odebrać książki. Jakoś ten szczegół umknął wszystkim.

Także zaraz po powrocie z porannego biegania poszedłem odebrać i okazało się ze o ile plan mam taki sobie bo codziennie mam zajęcia, w dodatku dwa razy w tygodniu mam sześć godzin i uczę grupy nie specjalizujące się w języku angielskim co budzi we mnie grozę gdyż mam przed oczami wspomnienia z zeszłego roku, tak są to studenci trzeciego roku a książka z której przyjdzie mi korzystać jest mi znana gdyż korzystałem z niej rok temu w Changchun.

Klasy mam podzielone na dwie grupy, z jedną mam zajęcia w tygodnie parzyste a z drugą w nieparzyste. Mam też jedną klasę z którą mam dwa zajęcia w tygodniu. To chyba po to żebym z nudów nie umarł i jakieś plany zajęć miał przygotowane. Tylko czego Ci młodzi ludzie wyciągną z zajęć z języka mówionego które mają mieć co dwa tygodnie? To tak trochę nie na miejscu, no ale co mogę poradzić…

A potem przyszła pora na spotkanie nauczycieli. Nowych jest mniej więcej tyle samo co starych i w sumie to na spotkaniu nie dowiedziałem się niczego ciekawego z wyjątkiem jednej rzeczy.
Dostaliśmy książeczkę z przepisami i informacji, co należy jak wypełniać odnośnie zajęć, z kim się kontaktować i jeden ze starych nauczycieli nagle wypalił:
– Zwróćcie uwagę na stronę piętnastą, to jest plan zajęć. Teoretycznie powinien być przygotowany przed każdymi zajęciami, ale od lat nikt o to nie prosił, także nie upominajcie się o niego.
I ja to w gruncie rzeczy rozumiem, bo po co mają nowi psuć spokój i zmuszać do dodatkowej papierkologii? Także plany, jak zawsze, będą w moim zeszycie. Tylko tak trochę znowu mi się zrobiło smutno bo ten poziom profesjonalizmu znowu odrobinkę spadł.

Kurczę, lubię rozmawiać o hobby. Poważnie. Dzięki temu mogę poznać moich studentów z zupełnie innej strony. Nie jako studentów, ale jako ludzi. To zupełnie zmienia perspektywę. Z leniwych zasypiających na zajęciach stają się nagle zasypiającymi na zajęciach z fantastyczną pasją jak gra na pianinie czy malowanie. Nie mówię że nie ma takich którzy odpowiadają ze Ich hobby to spanie, co mnie przeraża po prostu bo nie potrafię zrozumieć jak można nie mieć absolutnie niczego co by nas fascynowało. Znaczy…potrafić potrafię ale nic chcę tego zaakceptować. Nie chce pogodzić się z myślą że naprawdę sen może być jedynym co daje nam radość. A może chodzi tu o moje postrzeganie snu i gdybym śnił takie sny jak Oni śnią lub spał tak jak Oni śpią to zmieniłbym zdanie? Może nie chodzi tutaj o taki sen jak ja go rozumiem czyli o regeneracje sił, ale o coś więcej, o coś czego nie potrafią przekazać te różnice kulturowe i problemy językowe? Przecież tak też być może.

Mnóstwo z Nich mówi że Ich hobby to granie w gry. I nie widzę w tym nic złego. To był ogromny element mojego życia. Teraz jest już znacznie mniejszy, ale w dalszym ciągu istotny. Tylko że ja oprócz grania coś z tym jeszcze robiłem, a to pisałem, a to tłumaczyłem, starałem się robić coś więcej niż tylko grać. Chociaż chyba jedne wakacje spędziłem całkowicie grając w którąś z odsłon Championship Managera. Prawdopodobnie te po drugiej klasie w ogólniaku. Pewnie mógłbym spędzić je jakoś inaczej, ale nie spędziłem i nie żałuję tego ani trochę.

Także tutaj mi się smutno nie robi, bo wiedza którą wtedy zdobyłem przydała mi się przynajmniej raz na zajęciach z angielskiego kiedy robiliśmy listę przymiotników opisujących ludzi. A że w CMie prowadzi się zespół piłkarski w którym każdy zawodnik jest opisany przy użyciu kilkunastu parametrów to biłem tutaj wszystkich na głowę.
Także lubię te zajęcia i za tydzień będzie ciąg dalszy, tym razem z kategoriami co lubię, czego nie lubię. To już trochę większe wyzwanie, ale po tym tygodniu wierzę że sobie poradzą. Owszem, są leniwi, ale jak się Ich przyciśnie to coś tam z siebie są wstanie wydukać.

Postanowiłem również zmodyfikować ostatni egzamin i zamiast egzaminu ustnego będą prezentacje. Owszem nie jest to rozwiązanie idealne, ale logistycznie najlepsze. Już teraz mam problem przepytać 20 studentów w ciągu 90 minut, a jak pojawi mi się 40-45 to nie przepytam każdego. A tak prezentacje w grupach pójdą szybko.

Jest to z mojej strony pewien minimalizm, ale biorąc pod uwagę że dostaną oceny za 4 sprawdziany i zadania domowe to mogę sobie na to pozwolić bo ta ocena z prezentacji nie będzie aż tak wiele znaczyć. To poniekąd bardziej sprawiedliwe bo najlepsze oceny dostaną Ci którzy aktywnie uczestniczyli w zajęciach cały rok, a nie pokazali się raz.
W ogóle to w tym tygodniu trwały przygotowania na przyszłotygodniowe przyjęcie komisji oceniającej kolegium i nagle zaroiło się od studentów, w dodatku jakoś tak przyjemniej się zrobiło bo na korytarzu pojawiły się jakieś plakaty a studenci zaczęli czyścić sale. Niesamowite.

Z tymi prezentacjami to mam też ukryty motyw, chcę je wykorzystać za rok w nowym kolegium i teraz chcę po prostu sprawdzić jak to się sprawdza w Chinach. Oczywiście nowe kolegium to nowe środowisko, studenci z wyższym poziomem angielskiego, ale zawsze lepiej mieć jakiekolwiek podstawy niż tak przyjść prosto z ulicy i wszystko improwizować.

Piątek to krok w stronę odpoczynku, bo jutro czekają mnie tylko jedne zajęcia i chociaż każdy piątek jest pełen zajęć to jakoś tak je lubię. Są takie mniej rozciągnięte od śród, które są okropne, strasznie się ciągną, wręcz jak guma jakaś, niekoniecznie do żucia. Piątki są takie skupione i pomimo tego że są to cztery zajęcia to rzadko kiedy one same się ciągną. A to jest bardzo ważne, żeby się nie ciągnęło.

Dzisiaj dotarły do mnie dwie rzeczy. Pierwsza to taka że zostało mi jeszcze 9 tygodni do odlotu. 9 tygodni to już praktycznie koniec pobytu w Changchun. Teraz pozostanie mi już odliczanie i może być to jedyny okres który będę chciał podsumować, pomimo tego że wielokrotnie już pisałem jak bardzo nie lubię podsumowań. To chyba jedyny okres w moim życiu który chcę zamknąć i oddzielić kreską od reszty. Może nie tyle okres, co miasto i firmę bo czasem aż szkoda mi słów na to wszystko.

Nie miałem dzisiaj wiele czasu by rozmawiać z kimkolwiek, ale rozmawiając z Becky dotarło do mnie że Jej historia jest trochę podobna i zarazem zupełnie inna od mojej. Ona chciała wyjechać studiować do Australii, nawet na pół roku wyjechała do Pekinu by się przygotować do egzaminów wstępnych, ale ostatecznie nie wyjechała bo Jej dziadkowie stanęli okoniem i Jej nie puścili.

Ojciec znalazł Jej pracę jako nauczycielka, a Ona sama pomimo tego że nie chciał tego robić, jej specjalizacja to angielski w biznesie, nie miała zbyt wiele do gadania. Ja za to od początku mojej przygody z angielskim nie miałem nic do gadania, za to potem mogłem się już usamodzielnić.

Taka drobna różnica, że tradycyjne chińskie rodziny poprowadzą Cię za rączkę od początku do końca.
I tak myśląc o tym dochodzę do wniosku że nie ma sensu się na te leniwe dzieciaki wkurzać, bo i o co skoro to nie Ich wina…

Urodzili się w bogatych rodzinach, od początku mieli wszystko, o nic się nigdy nie musieli starać, nawet jak gaokao zawalili to rodzice wyłożyli mnóstwo kasy by mogli gdzieś się uczyć, a potem rodzice załatwią jakąś ciepłą posadkę, więc czym się tu przejmować? Także to nie jest jedynie Ich wina. Winić wypada cały system.

A na siłowni robi się trochę luźniej, nie wiem czy to przygotowania do przyszłego długiego weekendu, czy po prostu taki dzień, ale nawet można było poćwiczyć, aż się zdziwiłem.

Z utęsknieniem wyczekiwany przez obie asystentki i większość studentów. Większość bowiem niektórzy mają zajęcia w soboty. Wyobrażacie sobie? Dodatkowe zajęcia w soboty, komu by się chciało jeszcze po pięciu dniach szóstego na zajęcia chodzić? A część z Nich chodzi. Jakiś specjalny program. Tylko jak to powiedział jeden z moich ulubionych studentów: nuda, dzień po dniu to samo, chciałbym wyjechać i robić zdjęcia, a muszę tu siedzieć. Aż się uśmiechnąłem.

Bardzo chłopaka lubię, Jego angielski jest kiepski, ale nigdy nie odmówię Mu tego że się stara. Teraz w ogóle dotarło do mnie że gdyby nie Carrots, o której coś napiszę w niedzielę, to ja bym praktycznie nie miał z dziewczynami które uczę kontaktu. Tylko z chłopakami, a tych z którymi mogę pogadać jest raptem dwóch. Innymi słowy niby jestem taki popularny i fajny a jednak nikt ze mną gadać nie chce. Lub nie może, co jest trochę bardziej prawdopodobne. Czyli tak zupełnie inaczej niż w Jiawang. Pisałem już o tym kiedyś, ale się powtórzę – brakuje mi czegoś takiego, takiego szkolnego klimatu, bycia z uczniami, bycia częścią tej szkoły. Tutaj czuję się jak najemnik który przychodzi, robi co ma zrobić i idzie dalej.

Ani trochę mi się to nie podoba, chociaż na pewno ma to jakieś zalety. Nie przywiązujesz się za bardzo ani do ludzi ani do otoczenia, więc łatwiej Ci tych ludzi oceniać, oraz łatwiej Ci się ogarnąć, ale mi brakuje takiego zżycia się…a może nie tyle brakuje mi zżycia się co brakuje mi mojego chińskiego domu? Chyba tak, bo coraz częściej czytam zeszłoroczne notki i wspominam jak to było. A przecież minęło dopiero kilka miesięcy odkąd mnie tam nie ma.

Dzisiejsze zajęcia to dla mnie punkt zwrotny w karierze. Zacząłem prowadzić zajęcia, napisałem na tablicy zdań kilka, które studenci powinni znać, zapytałem czy rozumieją. Zero odpowiedzi. Zapytałem ponownie czy rozumieją. Zero reakcji. Poczekałem chwilę. Zero reakcji. Wytłumaczyłem te słowa jeszcze raz. Zapytałem czy rozumieją. Po trzecim braku odpowiedzi uznałem że to jest odpowiedź i usiadłem. Następne 90 minut spędziłem rozmawiając z Becky. Nie załamałem się, po prostu uznałem że to nie ma sensu. Jeżeli trzeci tydzień robimy to samo i nikt nie ma notatek, ani pomysłu na to jak to ugryźć to po co ja mam sobie struny głosowe męczyć i się produkować?

To punkt zwrotny, chociaż nie zawrócę, znaczy zawrócę o tyle że za dwa tygodnie kupię parę zeszytów i porozdaję uczniom kartki żeby robili zadania. Te ostatnich kilka tygodni Ich pocisnę, ale bardziej pocisnę siebie, bo to ja nie mogę tracić wiary i ducha. I Becky i Chloe mówią mi że u Nich jest tak samo, ale skoro tak mnie chwaliły w poprzednim semestrze a ja i tak nie byłem zadowolony to możecie sobie wyobrazić co dzieje się ze mną teraz gdy stojąc przed salą widzę że słucha mnie jedna osoba. Lub nikt i to jest najgorsze. Przekonałem się na własnej skórze co czują Ci wszyscy nauczyciele piszący o uczniach którzy Ich olewają. Naprawdę nie ma wielu gorszych uczuć od bycia ignorowanym.