Kategoria: Chiny

Siedząc na zajęciach lubię sobie spojrzeć w okno i powspominać. Głównie to wspominam zimę w Changchun. A gdy o niej myślę nie mogę nie myśleć o tych kupkach lodów rozłożonych na chodnikach tak by nie trzeba ich trzymać w zamrażalce i w konsekwencji trochę przyoszczędzić na prądzie (chociaż ja nie wiem ile oni na tym mogą zaoszczędzić…za ostatnie dwa miesiące zapłaciliśmy za prąd 40 złotych, razem). Wtedy mnie to śmieszyło, dziś mnie to rozczula i tęsknie za tym. Chyba bardziej tęsknię za chłodem prawdę mówiąc.
Nie to że lubię zimę, bo prawdę mówiąc to nie lubię. Lubię taką zimę jaką mieliśmy w tym roku, czyli delikatną, bez śniegu, tak żeby można wyjść pobiegać, ale taką żeby się nie przeziębić. Taką zimę lubię.
Nawet te cholerne minus trzydzieści w Changchun mi pasowało, bo chociaż było zimno i tego białego świństwa było wszędzie pełno to jednak z zimą człowiek może sobie poradzić, ubrać coś ciepłego, opatulić się miękkim kocem, zrobić gorącą herbatę. Generalnie to wytworzyłem w sobie wiele sposobów na radzenie sobie z zimnem. Mam w końcu te parę lat doświadczenia w mieszkaniu w zimnych miejscach.

Z gorącymi miejscami takiego doświadczenia nie mam. Picie gorącej herbaty wywołuje pocenie się. Picie zimnej też, ale nie tak gwałtowne. A jak ja mam nie pić gorącej herbaty? Co, ja się mam na zieloną przerzucić? Ani mi się śni!
Od ciotki dostaliśmy piękny koc, skorzystaliśmy z niego dwa razy. Raz na lotnisku w Moskwie, a drugi raz te trzy tygodnie temu gdy było chłodniej. Od tamtej pory leży na szafce i czeka na chłodniejsze dni. Nie wiem czy się doczeka czy my wcześniej wyjedziemy. Pewnie to drugie.

Kolejny tydzień za nami, a to oznacza że do końca zostało już naprawdę niewiele. Egzaminy przewidziane są na 13-go i 19-go stycznia i prawdę mówiąc nie wiem jak to sobie ludzie wyobrażają. Jeżeli mam wszystkie grupy z drugiego roku przeegzaminować w jeden dzień to chyba naprawdę dobrze zrobiłem decydując się na tak krótki egzamin. Przecież ja mam pięć takich grup. Toż to cały dzień siedzenia. Zobaczymy jak to będzie.

Ciągle czekamy na informację z konsulatu w Kantonie kiedy to możemy się spotkać z Panią konsul, bo to przy Jej obecności możemy jedynie ubiegać się o ostatni papierek potrzebny do wzięcia ślubu.

Oczywiście że nie padało, kto by w takie bajki wierzył. Nad ranem było trochę chłodniej, trochę więcej ciemnych chmur, ale ani kropelki. Deszczu już chyba w tym roku nie będzie.
Podobno, znowu podobno, w przyszłym tygodniu przyjdzie ochłodzenie, czytajcie temperatura spadnie do przerażających dwudziestu stopni. Do tego podobno, po raz kolejny, deszcz spadnie. W te długoterminowe prognozy pogody przestałem wierzyć jeszcze w Polsce.
Wygląda na to że prognozowanie pogody jest znacznie trudniejsze niż wysyłanie ludzi w kosmos. A efekt motyla tłumaczy to tylko częściowo.
Także dzisiaj nie było aż tak przeraźliwie ciepło, ale było duszno.

June odgraża się że jak nadejdzie zima to faktycznie będzie zimno z powodu wilgotności i nawet te dziesięć stopni na plusie będzie przeszkadzać. Nie wątpię że będzie, ale patrząc na ludzi noszących zimowe kurtki z samego rana gdy idę pobiegać uśmiech aż wskakuje mi na usta. Pojmowanie chłodu jest niezwykle względne. Zresztą ciepła też, chociaż jak jest ciepło to i mi i June jest ciepło. A jak mi jest chłodno to June zamarza.

Dzisiaj dowiedziałem się że będę musiał być obecny w czasie egzaminów, ale kiedy się odbędą to jeszcze nikt nie wie. Jest to o tyle zaskakujące że na początku roku ta nasza opiekunka powiedziała nam że na egzaminach nie musimy być obecni. No cóż, może to i lepiej że ja je przeprowadzę skoro cały egzamin zajmie może z pół godziny. Może, a i tego nie jestem pewien. Nie lubiłem trudnych egzaminów jako student, nie lubię ich też jako wykładowca. Generalnie to wolałbym robić sprawdziany na każdych zajęciach, ale skoro mam je robić tylko dwa razy w semestrze, to będę je robić dwa razy w semestrze. Chociaż może jak się ten rok akademicki skończy to zagadam do dziekana i zaproponuję mój punkt widzenia. Nie spodziewam się cudów, bo wiem jak to działa w Chinach, ale przynajmniej spróbuję.

Jedną z najważniejszych rzeczy w bieganiu jest nastawienie. Tak jak pół roku nastawiałem się na bieganie dla zdrowia, tak odkąd tylko zrobiło się chłodniej (czyli te wspaniałe dwa tygodnie) i poczułem wiatr w żaglach pomyślałem że zamiast biegać dla zdrowia będę trenować. I tak zacząłem biegać WB2 szybciej i szybciej, normalne wybiegania wydłużyłem, a do tego jeszcze te biegi długi w soboty były dłuuuugie. Wszystko do tego w rekordowym tempie, a jak. Dwa tygodnie temu uderzyłem nogą w wystający metalowy bolec i wyrżnąłem jak długi. Do domu dobiegłem w rekordowym czasie. Dzisiaj wyrżnąłem o kamień i zdałem sobie sprawę że to nie ma najmniejszego sensu. To nie ma absolutnie nic wspólnego ze zdrowiem. Dlatego też zwalniam, znacznie zwalniam i biorę wszystko na luz.

Również dlatego że za dwa tygodnie odbędzie się w mojej części miasta maraton górski. Nie wiem co prawda o jakich górach oni mówią, ale maraton górski brzmi lepiej niż maraton pagórkowaty. Trochę było dzisiaj zamieszania z rejestracją, bo po angielsku informacja została opublikowana dzisiaj, a oficjalne zapisy skończyły się miesiąc temu, ale na szczęście wystarczył jeden email i wszystko poszło jak z płatka. (No nie do końca bo właśnie mi wróciły pieniądze na konto czyli przelew nie doszedł, ale spokojnie, dojdzie).

Dzisiaj dotarły do nas zalegalizowane dokumenty, co oznacza że możemy się umówić z Panią konsul, lub Panem konsul zależnie od tego gdzie pojedziemy, przedstawić dokumenty i dostaniemy kolejny piękny który pokażemy w USC w Chinach.

Strasznie długo to trwało, ale to dopiero początek tej drogi, bo jeszcze mnóstwo pracy przed nami.

Jak już skończymy te wszystkie formalności to zrobię listę z wszystkim co musieliśmy wyprosić, przetłumaczyć, zalegalizować, oddać do notariusza i tak dalej. No i dorzucę jak to robić krok po kroku bo wszystkie takie opisy są sprzed kilku lat, a nasze prawo się od tego czasu zmieniło i nie ma już tak lekko (chociaż po prawdzie to nigdy nie było).

Jest męczące. Nie potrafię z nim sobie poradzić. Z jednej strony powinienem się pogodzić z tym że nic nie mogę już zrobić i jedyne co mogę to czekać. A z drugiej strony nie potrafię zaakceptować tego że nie mogę już nic zrobić. Ta bezsilność jest najgorsza w czekaniu.

Pamiętam parę lat temu, w sumie to będzie już dziesięć, gdy czekałem z rodzicami na opublikowanie listy przyjętych na filologię angielską. To oczekiwanie było jak nic innego. Oczywiście przed nim było oczekiwanie na listę przyjętych do ogólniaka i późniejszy rajd przez miasto by znaleźć inną szkołę (nie byliśmy mistrzami organizacji i nie zakładaliśmy że mnie nie przyjmą), potem wyniki z matury, ale to mnie jakoś w ogóle nie ruszało, wiedziałem że pewnego poziomu z Polskiego nie przeskoczę, ale też nie zejdę poniżej, a z niemieckiego wiedziałem jak mi poszło. Zresztą to i tak było tylko parę minut, więc jakoś mi się w głowę nie wbiło.
Za to ta lista przyjętych…do dzisiaj pamiętam smak tego hamburgera zjedzonego na sosnowieckiej patelni, nawet jego nazwę ucho od słonia bo był po prostu olbrzymi. A potem to czekanie, pamiętam też zawód gdy po raz drugi mnie nie przyjęto i powrót do domu. Pierwszego razu nie pamiętam jakoś specjalnie, aż tak w pamięć mi się nie wrył.

Potem jakoś sobie zacząłem lepiej radzić z czekaniem. Nie wiem czy to z powodu ilości egzaminów i konieczności czekania na wyniki, czy też cos mi się w głowie poprzestawiało, ale czekanie przestało mnie irytować czy martwić, a zaczęło zwyczajnie męczyć.

Nie czułem stresu, a przynajmniej nie jakiegoś olbrzymiego, przed żadnym z moich egzaminów na studiach, czy to w pierwszym czy drugim terminie, ani na żadnym egzaminie komisyjnym, wiedziałem że co ma być to będzie, poza tym to i tak tylko kwestia paru minut. Podobnie jak w przypadku egzaminu magisterskiego. Parę minut czekania i po krzyku.

Mają jeszcze osiem dni, osiem dni żeby mi powiedzieć czy pobiegnę czy nie pobiegnę. Niby nie powinienem się tym przejmować bo według regulaminu miejsce mam zagwarantowane, ale jak to wygląda w rzeczywistości? Kurczę no nie wiem, żadnej wiadomości jeszcze nie dostałem, a jeżeli nie dostanę to co ja pocznę w ten sobotni poranek drugiego stycznia?

W tym roku znacznie, znacznie mniej rzeczy i w sumie bardzo dobrze bo tak po prawdzie to i tak jakichś większych zakupów nie planowałem. Udało mi się dorwać przecenione buty i koszulkę z decathlonu, ale to jeszcze w niedzielę, więc się nie liczy. Koszulka niby XL, ale olbrzymia, chyba dlatego przeceniona. Niby przygotowana specjalnie do biegania w wysokiej temperaturze, więc zobaczymy jak się sprawdzi.
Teraz cały czas biegam w jednej, najlżejszej jaką mam, która lepi się do ciała strasznie, ale ma tę niepodważalną zaletę że jest lekka, a oblepianie przestało mi przeszkadzać już parę tygodni temu.

Buty to druga edycja tych które kupiłem rok temu i które zaliczyły ponad 1300 kilometrów (według niektórych to już od 500 kaemów powinny leżeć w koszu na śmieci, a według innych to przed nimi jeszcze drugie tyle), ale kupione pod kątem tylko i wyłącznie długich biegów. Jak się sprawdzą, przekonam się w sobotę. To w sumie moja piąta para butów biegowych w Chinach, chociaż te terenowo-normalne dalej kaleczą palec więc nie wiem co z nimi będzie.

Do tego jeszcze parę rzeczy, ale głównie to wszystko cosie które i tak bym w tym miesiącu kupił, jedynym wyjątkiem jest herbata. Wykosztowałem się na dobrego oolonga i jedną zbożową której w Polsce nie ma, ale która w smaku przypomina naszą kawę zbożową, więc smakuje jak dom. Generalnie to o ile elektronika i ciuchy w tym dniu są przecenione o parę procent, tak herbaty schodzą taniej nawet o połowę. Czyli warto czekać, może nie w przypadku zielonych, ale oolongi, czy pu-erhy to dobry wybór na ten dzień.

Do wczoraj można było zapisywać się na maraton i łącznie zgłosiło się grubo ponad 70000 ludzi. A miejsc jest 30000. Czyli słabo, by nie powiedzieć bardzo słabo. Mam nadzieję że postąpią zgodnie z regulaminem i puszczą wszystkich obcokrajowców, bo kurczę…żele kupione, nowe buty kupione, plan rozpisany i nawet rozpoczęty, a teraz miałoby się okazać że nic z tego? To byłby dopiero cios. Także proszę trzymajcie kciuki.