Autor: rainreborn

To będzie dzisiaj, ale jutro już nie będzie bo zaczyna się trzydniowy weekend, a jak wiecie w weekendy notek nie piszę.

Zbliża się dzień niepodległości, a wraz z nim dzień zakupów w Chinach. W tym roku bez szaleństw z mojej strony, ale jednak parę rzeczy chcę kupić, przede wszystkim buty do biegania, bo chociaż okazyjnie kupiłem terenowe to jednak za dużo w nich nie biegam bo z jednej strony mnie obcierają, a z drugiej są troszku ciężkie (czyli nie że mnie obcierają z jednej s trony, a po prostu są kapkę za wąskie w czubie a nie chciało mi się ich przeszunorowywać co mogłoby pomóc). Także buty do biegania, a reszta to w sumie bardziej rzeczy które i tak bym kupił, ale wstrzymuję się do środy bo będzie przynajmniej trochę taniej. Taobao rzuci dodatkową zniżką bylebym tylko kupił u nich, a nie u konkurencji. Ot chiński sposób na walkę z konkurencją.

Ale to nie jest jedyny sposób na walkę z konkurencją według taobao. Innym, na razie jeszcze nie potwierdzonym, jest szantażowanie sprzedawców ubrań grożąc im że jeżeli będą sprzedawać też w ten dzień, TYLKO W TEN DZIEŃ!, u konkurencji to koniec z dodatkowymi reklamami, i darmowym promowaniem, ich sklepów na taobao. Nie jest to jeszcze potwierdzone, ale podobno już zgłoszone i jakaś tam organizacja w Chinach to bada. Zobaczymy co wybada.

Muszę zrobić adnotację do notki z wtorku bo do niemożliwości kupienia sezamu, białego, doszła niemożliwość kupienia ziarniaków kukurydzy. Ziarniak kukurydzy to owoc, czyli to co wyrasta z kolby i spożywamy, aż musiałem to sprawdzić bo przyznam się uczciwie nie miałem pojęcia jak to się poprawnie nazywa. A po co mi ziarniaki kukurydzy zapytacie, to podstawowy składnik naszych kolacji. Od paru tygodni jemy zagotowane ziarniaki, czasem z fasolą, czasem bez fasoli, dla smaku nawet z cukrem i generalnie jest bardzo smaczne, ale co najważniejsze biega się po tym bardzo przyjemnie bo dużo miejsca w brzuchu nie zajmuje.

A skoro już piszę o taobao, to właśnie kupiłem mleko. Po raz drugi, poprzednio kupiłem łowieckie, tym razem z mlekovity. Polskie mleko w Chinach nie ma co prawda aż takiej renomy jak Niemiecki czy Australijskie, ale dzięki temu jest tańsze a mi o wiele bliższe. Nie wiem, widzą państwo czy to mleko będzie miało najszybszy transport, ale na razie i tak mamy jeszcze dwa litry, więc przeżyjemy.

W Chinach zima zaczyna się w okolicach 7-go listopada. To wtedy przypada ten pierwszy solarny okres zimowy. Pierwszy z sześciu, czyli niby już zima, ale jeszcze nie ma aż tak źle. Ten koniec jesieni da się już odczuć. Przede wszystkim patrząc na owoce dostępne w sklepach. Coraz mniejszy wybór, coraz mniej pomelo, winogron, durian coraz droższy a coraz więcej gruszek i mandarynek. Temperatura też spada, co nie znaczy że jest chłodno. Bo przy 23 stopniach nie można mówić o chłodzie. Jest bardzo przyjemnie, ale porównując to do temperatur sprzed miesiąca czuć że jest chłodniej. Ot taki okres przejściowy.

Brakuje mi roweru i zwiedzania okolicznych terenów na rowerze, ale że zakładam iż do maratonu mnie przyjmą to biegam coraz dłuższe dystanse i powolutku odkrywam okolice. Oczywiście biegam w kółko tak żeby wrócić do domu, ale już raz zdarzyło mi się przypadkiem wydłużyć trasę bo wolałem się wrócić niż szukać drogi, a za innym razem posiłkowałem się mapą. No i dzięki tej mapie dowiedziałem się że mam ładną osiemnastokilometrową pętlę wokół zbiornika wodnego tuż za blokiem.

Raz dobiegłem też na wyspę, ale przyznam się uczciwie że wcale mi się ten biegł nie podobał bo trzeba było się przez trzy kilometry tłuc po estakadzie, na chodniku, przy całej kawalkadzie samochodów. Hałas był wtedy przeokrutny.

Problemem z bieganiem według mapy jest taki że nie wszystkie drogi są na nich pokazane. A może inaczej, drogi nawet i mogą być pokazane, ale nagminnie zdarza się że chodniki są niezdatne do użytkowania bo są pozastawiane czy to samochodami czy znakami ostrzegającymi o dziurach, lub też są rozkopane. To strasznie wybija z rytmu, więc chociaż lubię pobiegać by znaleźć nowe trasy to robię to raz w tygodniu w trakcie wycieczek biegowych, inaczej zwariowałbym od tych ciągłych zmian rytmu. A tak, ten jeden dzień w tygodniu kiedy człowiek nie musi martwić się zajęciami można wyjść spokojnie pobiegać, zgubić się w czasie biegu, dać wybić się z rytmu, potem znowu się w nim odnaleźć i znowu zgubić i nie ma w tym nic złego bo na końcu drogi i tak czeka naleśnik. Lub nie czeka, bo chyba mi się przejadły.

Za to może czekać pomelo, chociaż to też już pewnie nie za długo.

W Polsce jednym ze sposobów radzenia sobie z problemami jest spychologia, czyli spychanie problemów na innych ludzi. Podobno teraz w urzędach jest lepiej i nie trzeba już biegać od okienka do okienka, z piętra na piętro i wręcz dopraszać się o jakieś podstawowe sprawy. Podobno, nie wiem, niczego w urzędach nie załatwiałem już od kilku lat.

W Chinach metoda ta jest nie tylko popularna, jest wręcz, moim zdaniem, metodą priorytetową. Jest pierwszym rozwiązaniem które przychodzi ludziom na myśl gdy tylko widzą problem. Zepchnąć go na kogoś innego.

Studenci na mojej uczelni muszę zapisać się na zajęcia językowe, tak jak u nas trzeba się zapisywać na lektoraty i zajęcia z WF-u. Norma, nie ma w tym nic nadzwyczajnego. W tym tygodniu, ósmym tygodniu zajęć, czyli równo w połowie semestru, dostałem ostateczne listy zapisanych studentów na moje zajęcia wraz z zadaniem sprawdzenia czy są na nich wszyscy studenci. Skąd ja mam to wiedzieć…Przecież te moje listy obecności mogą być niepełne, bo ktoś się zapisał na zajęcia ale nigdy nie przyszedł więc na mojej liście Go/Jej nie będzie. Czyli co mam zrobić? Oddelegować zadanie do starostów grupowych. Którzy przecież muszą zająć się kilkoma grupami bo częściej niż rzadziej te grupy są z kilku kierunków.

Ten schemat wygląda o tak: Administracja->Opiekun nauczycieli z zagranicy->Nauczyciel z zagranicy->Student. Opublikowanie tych list, przepuszczenie ich przez jakiś program by porównać listy zapisanych z listami wszystkich studentów, bezpośrednie skontaktowanie się ze starostami to zadania przerastające administrację. Po co się z tym męczyć, niech robi to ktoś inny. Tyle dobrego że ta opiekunka stwierdziła że faktycznie administracja powinna się tym zająć, ale nie chciała. Prawdę mówiąc to myślę że to Jej broszka i jedynie próbuje zwalić winę na innych, ale w tych sprawach jestem strasznie cyniczny więc mogę być w błędzie.

Z innej beczki, w tym tygodniu ruszyły zapisy do maratonu w Xiamen i od razu się zapisałem, ale teraz muszę czekać do 11 listopada bo dopiero wtedy ogłoszona zostanie lista zapisanych. Teoretycznie jako obcokrajowiec mam zagwarantowane miejsce (zapewne dlatego że muszę płacić 5 razy tle co Chińczycy), ale wszystko okaże się za dwa tygodnie. Do tego czasu, pozostaje czekać i mieć nadzieję że znajdę się wśród tych 25000 ludzi którzy będą mogli wziąć udział.

W Chinach chyba nie ma czegoś takiego jak sprawy zbyt prywatne. A może są, ale jeszcze się z nimi nie spotkałem. Ludzie rozmawiają o pieniądzach na porządku dziennym, ot przykład pierwszy z brzegu, dzisiaj zadzwonił do mnie student (który najpierw skontaktował się z prowadzącą English Corner, która to najpierw zapytała się mnie czy w ogóle może ten numer przekazać – jak na Chiny rzecz niespotykana), by powiedzieć mi że Jego nauczyciele poszukują nauczyciela angielskiego i chcieliby się dowiedzieć jaka jest moja stawka (żeby do finansów delegować studentów…), rozmowy o życiu rodzinnym to chleb powszedni, w końcu wszędzie pytają się o to czy masz rodzinę, a dzisiaj dwie studentki zapytały się mnie czy mamy z June dziecko. Zresztą to bardzo częste pytanie gdy tylko mówię o June.

Rozmowy o rodzinie, opowiadanie o tym że rodzice są uparci, trudni w obyciu to norma. Do teraz przed oczami mam, i zapomnieć nigdy nie chcę, studenta który powiedział mi że nie wiedział że ojciec go lubi dopóki nie dostał od niego iPada na dwudzieste pierwsze urodziny, bo dopiero wtedy zrozumiał że ojciec jest się w stanie dla Niego wykosztować więc coś do Niego czuje.

Także te granice prywatności, w rozumieniu przeciętnego Polaka, są dość rozciągnięte. A dzisiaj jeden ze studentów rozciągnął je jeszcze bardziej. A skoro rozciągnął je przede mną, przed całą grupą to i ja opowiem Wam Jego historię.

W pierwszej klasie ogólniaka zakochał się w dziewczynie, rozmawiali, bawili się, ale w pewnym punkcie Ona powiedziała nie, a w drugim semestrze ich drogi się rozeszły bo trafili do innych klas. Z tego powodu przestali ze sobą rozmawiać, ale On o Niej nie zapomniał. Po trzech latach ogólniak się skończył, On poszedł na studia, Ona uczyła się raz jeszcze bo wymarzyła sobie świetny uniwersytet. On przez ten czas pracował nad sobą by być jeszcze lepszym i by w końcu Ją do siebie przekonać. Po roku, czyli w tym roku, udało się Jej do niego dostać, a On pojechał do Niej z gratulacjami. Wziął kwiaty, czekoladki i zaplanował cały wspólny dzień. Po trzech i pół roku nie rozmawiania ze sobą W OGÓLE. Ona, rzecz jasna, się nie zgodziła. On wrócił do szkoły ze złamanym sercem. Po paru miesiącach Ona jednak zmieniła zdania i powiedziała że mogą spróbować. On się nie zgodził twierdząc że chce zachować Ją w pamięci taką jaka była w ogólniaku.

Ja bym nie miał odwagi się do czegoś takiego przyznać publicznie.

Dezerter lata temu nagrał utwór Plakat, zarzucę cytatem najbardziej zapadającym w pamięć (…)wiem że inaczej nie zobaczę świata, jak tylko na plakacie, albo w głupim filmie.

Czasem zapominamy o tym jak łatwo jest nam obecnie podróżować między krajami. Wystarczy dowód, od biedy paszport, no czasem, ale to już w ostateczności, potrzebujemy wizę. Chyba tylko do USA jest się nam, Polakom, tak dość trudno dostać z powodu wizy.
A przecież jeszcze paręnaście lat temu żeby pojechać do Czech trzeba było pokazać paszport i dostać do niego pieczątkę. DO CZECH PASZPORT!
Przed oczami mam olbrzymi korek na przejściu w Cieszynie w którym tata spędził kiedyś dwa dni, a razem z mamą przywoziliśmy Mu jedzenie.

Internetu cenzurowanego nie mamy, możemy oglądać co chcemy, kiedy chcemy i nie ma większego znaczenia z jakiego kraju pochodzi materiał, czy jest zgodny z poglądami polskiego rządku, czy też jest im przeciwny. Nie musimy się, za bardzo, martwić tym co piszemy w internecie bo zasadniczo nikt nas nie wtrąci za to do więzienia, co najwyżej posta nam usuną.

A dla obywateli Chin tak lekko nie ma. Wszędzie paszport, prawie wszędzie wizy, w dodatku do Unii Europejskiej mają ciężko się dostać, chyba że przez jakąś agencję, do Japonii, Korei czy na Tajwan mają dostać się bardzo trudno, chyba że w ramach zorganizowanych wycieczek, a i w tedy ten Tajwan jest trudny do zdobycia.

Internet to w ogóle inna bajka. Czasem jest to bardziej intranet, taka sieć wewnętrzna bo mało co na zewnątrz wychodzi, ostatnimi czasy rozmowy przez skype’a są coraz trudniejsza, o youtubie, google, to w ogóle można zapomnieć. Ogólnie to nie ma lekko, chociaż taki przeciętny Chińczyk i tak się obejdzie bo część rzeczy z youtube’a i tak ktoś gdzieś jakoś opublikuje, a to że jest to raptem wycinek i będzie w śmiesznie słabej jakości? Grunt że jest. Też się kiedyś tak cieszyłem, że w ogóle miałem cokolwiek.

A piszę o tym wszystkim bo przyszedł do mnie dzisiaj jeden ze studentów i zapytał czy mam dostęp do facebooka, albo youtube’a. Wytłumaczyłem Mu co i jak, ale okazało się że z darmowego programu nie może skorzystać bo władza automatycznie blokuje wejście na stronę z której można go pobrać. No to wysłałem Mu mailem. I teraz działa, przegląda co tylko chce i w podziękowaniu usłyszałem teraz mogę w końcu zobaczyć świat i od razu zrobiło mi się ciepło na sercu.

Zdjęć nie będzie bo chociaż biegam z telefonem i zdjęcia robić bym mógł to jednak zatrzymywanie się i robienie zdjęć mija się z celem bo wtedy prawie w ogóle bym nie biegał.

A robić zdjęć jest czemu bo widoki tutaj są po prostu kapitalne, zwłaszcza gdy człowiek zerwie się jeszcze przed świtem i ruszy w stronę zbiornika wodnego z jednej strony którego nie widać tego drugiego. Słońce powoli wstaje, wychodzi z tych chmur które opatulają całe niebo od dnia poprzedniego i rzuca promienie na wodę zmieniając ją w zbiornik wodny z olbrzymią pomarańczą. To naprawdę fantastyczne i do takich widoków ciężko jest się przyzwyczaić chociaż widzi się je praktycznie codziennie.

Ludzie wychodzą tutaj biegać z samego rana, nie ćwiczyć tai chi, chociaż parę osób zawsze się znajdzie, ale właśnie biegać. Nie tak jak w Changchun gdzie prawie nikt nie biegał w tym olbrzymim, jak na Chińskie realia, parku, ani w Xuzhou gdzie większość ludzi to przede wszystkim tańczyła i uprawiała tai chi, ani w Zhengzhou gdzie chociaż studenci biegali to głównie w kółko, a oprócz Nich prawie nikogo innego tam nie było więc nikt niczego nie robił. Tutaj widać codziennie ludzi, którzy biegają, witają się z innymi biegaczami, czyli jest swojsko.

I człowiek biega tak między tymi zbiornikami wodnymi, w okolicy jednych z najciekawszych, pod kątem architektonicznym, akademików w mieście i aż chce się biegać. Czyste powietrze, widać słońce, niebo błękitne, temperatura wręcz za wysoka jak na koniec października, bo kto to widział żeby jeszcze w ostatnim tygodniu października tak się pocić i wypijać w ciągu godziny pół litra wody. W Polsce to nawet w środku lata mi się nie zdarzało, ja z wodą nie biegałem przecież od czterech lat, a tutaj to nie wyobrażam sobie tej wody ze sobą nie mieć.
Za dwa tygodnie rozpoczyna się w Chinach zima, czyli przychodzi ten pierwszy zimowy okres solarny, a ja w sali wysiedzieć nie mogę, bo klimatyzację w końcu wyłączyli.

Jak dobrze pójdzie to uda mi się zapisać na maraton. To w ogóle ciekawe bo chociaż miejsc jest całkiem sporo, jakieś dwadzieścia pięć tysięcy, to zapisy uruchamiane są dopiero w listopadzie, przynajmniej tak było do tej pory, więc na ledwie dwa miesiące przed samym maratonem. W dodatku poszli po rozum do głowy i na trzy tygodnie przed maratonem, odbywa się połówka, czyli tak idealnie żeby się przetrzeć. Zapisać się spróbuję, w tym roku z dotarciem nie powinno być większych problemów. Nie mieszkamy już na odludziu i wiemy że nikt z uczelni nam nie pomoże. Tego dowiedziałem się od studentów którzy też chcą wziąć udział.