Autor: rainreborn

Tak to można nazwać bo zostały jeszcze tylko cztery dni, a właściwie to tylko trzy. No i rzecz jasna same egzaminy.

Dziwny jest dla mnie ten rok cały. Z jednej strony fajnie spróbować czegoś nowego czyli zajęć ze słuchania, ale z drugiej strony…no cóż, brakuje mi takiego bardziej bezpośredniego kontaktu ze studentami. Owszem, czasem to jest męczące, ale dzięki temu Oni są bardziej ludzcy.

Nie mamy wielu możliwości by normalnie porozmawiać, jedną z najlepszych jest egzamin końcowy i wtedy wychodzą różne kwiatki. Jak chociażby student który stwierdził że całe wakacje spędzi w domu ucząc się bo nie chce tracić czasu na nic innego, a jedyne miejsce w które mógłby ewentualnie wyjechać to takie w którym odbyłaby się jakaś interesująca go konferencja.

O…albo studentka która stwierdziła że nie lubi nigdzie wyjeżdżać bo łatwo gubi drogę i się boi że nie znajdzie drogi powrotnej.

Że o rzeszy studentów która nosa nie wyściubiła poza kampus przez cały rok nie wspomnę.

Naprawdę zastanawiają mnie Ci młodzi ludzie. Dlatego w przyszłym roku trochę zmienię podejście.

W ogóle nie czuję żebym przez ten rok rozwinął się jako nauczyciel i to mnie trochę irytuje, ale zamiast patrzeć na to w ten sposób spojrzę tak – rozwinąłem się bo widzę jaśniej co mogę i powinienem poprawić, no i przede wszystkim w końcu prowadziłem zajęcia z czegoś innego niż konwersacje.

O tym jak bardzo studenci oderwani są od rzeczywistości niech świadczy takie coś: w mojej szkole są oni zobowiązani do uczestnictwa w zajęciach społecznych by lepiej zintegrować się ze społeczeństwem. Co to za zajęcia społeczne? A różnie, niektórzy idą do pracy, niektórzy zajmą się ankietami i rozmowami z ludźmi, a na końcu napiszą na ten temat esej.
Oczywiście na temat tego czego nauczyli się w pracy i w czasie rozmów z normalnymi ludźmi. No tak, to ma bardzo dużo sensu bo przecież Ci młodzi ludzie spędzili 11 lat swojego życia zamknięci w szkole, a niektórzy w dalszym ciągu wyjść z niej nie chcą.

Na plus: pobudka o trzeciej trzydzieści przeszła bez problemów.
Na minus: i tak było duszno.
Na plus: zobaczyłem wschód słońca z zupełnie nowej perspektywy.
Na minus: musiałem zmienić planowaną trasę z powodu braku wody.
Na plus: mogłem kilka razy odpocząć.
Na minus: musiałem kilka razy odpocząć.
Na plus: spróbowałem żelu bekonowo klonowego.
Na minus: był paskudny.
Na minus: żelki czereśniowe także były paskudne.
Na minus: przebiegłem tylko 30 kilometrów.

Wyrzucając śmieci wieczorem zdałem sobie sprawę że dotarłem do momentu w którym przebiegnięcie trzydziestu kilometrów to porażka bo zaplanowałem przebiec 32, a miałem nadzieję na więcej.

To pierwszy bieg w czasie którego nie miałem ze sobą domowej roboty izotoników i nie wiem jeszcze czy to z tego powodu poszło mi tak słabo, czy jest to problem bardziej złożony. A pewnie jest bo czułem że mam ze sobą za mało kalorii. Jeden żel i jedna paczka żelków powinna wystarczyć, ale nie wystarczyła, więc trzeba z tego lekcję wyciągnąć.

To był również pierwszy bieg w czasie którego nie potrafiłem doliczyć się ilu litrów wypiłem. Doszło do tego że się zatrzymałem i zacząłem liczyć. 5 butelek to dwa i pół lira, więc 10 to pięć litrów, ale 12 to sześć? I tego że jedna butelka to pół litra, więc dwie to litr mój mózg nie był w stanie przetworzyć. Zajęło mi to dobrych kilka minut. To wtedy dotarło do mnie że lepiej będzie nie próbować biec dalej tylko spokojnie dojść do domu, kupić coś do jedzenia, wziąć prysznic i zacząć się regenerować.  Nie wiem czy to bardziej wina odwodnienia (w co nie do końca chce mi się wierzyć), braku kalorii, czy zwykłego, ludzkiego zmęczenia. Od czasu do czasu zdarzają mi się takie matematyczne zastoje w czasie biegu, ale nie przypominam sobie bym doświadczył tego aż tak dotkliwie. No cóż, na wszystko przychodzi kiedyś pora.

Dobra wiadomość jest taka że dotarł do mnie bukłak, czyli trochę zmniejszy mi się ilość potrzebnych butelek.

W niedzielę było już znacznie lepiej, ale mogło być to też za sprawą chłodniejszego powietrza z rana.

Taka ciekawostka która muszę się podzielić bo jestem z siebie bardzo dumny.
W piątek June kupiła do obiadu bułki, ale takie trochę inne niż normalnie bo fikuśnie zawijane. Zapytałem jak się nazywają i w sobotę kupiłem podobne, ale bez szczypiorku, więc myślałem że to coś innego. Dlatego w niedzielę zapytałem sprzedawcę:
– 这是什么？ (Co to jest?)
– huazheer (za skarby nie wiem jak to napisać, ale ze wiem jak brzmi to sobie poradzę, dokładnie tego samego słowa nauczyła mnie June)
Na co jeden z okolicznych gapiów powiedział:
– huablabla (czyli użyl jakiegoś lokalnego słowa bo południowcy sobie z dźwiękiem ‘r’ nie radzą)
A ja powtórzyłem huazheer za June co ewidentnie wprawiło właściciela piekarni w dobry humor bo powiedział 对huazheer.

Miło jest zauważyć że po czterech latach w końcu zaczął mi ten język trochę bardziej wchodzić do głowy.

Wstaję rano i z miejsca jestem spocony. Rano to dla mnie 5:20. Macham na to ręką bo mogę być spocony po nocy, ale gdy pokonuję pierwszych pięć metrów z łazienki do balkonu i czuję jak na czole pojawiają się nowe kropelki potu to wiem że jest ciepło i duszno.

Wypijam pierwszy kubek wody.

Po toalecie i zabraniu zegarka z balkonu wypijam drugi kubek i wychodzę na dwór.

Przed potem nie ma już ucieczki. Jest ciepło, duszno, słowem strasznie.

Co chwilę muszę się zatrzymywać by się napić. Ale to przynosi ulgę tylko na chwilę, duchota jest taka że powietrze mógłbym żuć.

Są dni kiedy mam wrażenie że już się przyzwyczaiłem, że ciało się przestawiło i jest, jeżeli nie dobrze to przynajmniej przyzwoicie.

A potem są takie dni jak ten cały tydzień kiedy nic mnie z mieszkania nie wyciągnie, a gdy już muszę wyjść wracam zlany potem i odechciewa mi się wszystkiego.

W dodatku czuję się potwornie zmęczony.
Początkowo myślałem że to sprawka tych 34 kilometrów w sobotę, ale potem dotarło do mnie że przecież po poprzednich trzydziestkach tak nie było, więc powód musi być gdzieś indziej. No i zapewne jest to ta pogoda.

Podobnie zmęczony byłem rok temu w Zhengzhou, wtedy myślałem że to przetrenowanie, ale tutaj…no cóż, tutaj tak nie myślę, nie mam też za bardzo jak tego sprawdzić, bo to dopiero pierwszy tydzień.

Przeraża mnie trochę prognoza pogody na sobotę, bo chociaż słupek rtęci ma oscylować w okolicy 26 kresek gdy wstanę, a gdy planowo skończę biegać będzie na kresce numer 30, to odczuwalna temperatura ma być o 8 stopni wyższa. Innymi słowy, duszno, duszno i jeszcze raz duszno. W takie dni człowiekowi zupełnie odechciewa się biegać, zwłaszcza że pozostawiają mnie odwodnionego na kilka kolejnych. To jest mój straszny problem tutaj. Niezależnie od tego jak wiele piję i tak mam wrażenie że to jest za mało.

Może jednak kierowanie się metodą by mocz był w miarę słomkowy jest błędne i powinienem dążyć do tego żeby mocz był całkowicie przeźroczysty? Może to pomoże, bo pomysłów już innych nie mam.

Od dzisiaj aż do niedzieli mam wolne, a że od poniedziałku zaczynają się egzaminy to można powiedzieć że zaczęły mi się wakacje.

Wiem już nawet kiedy odbędą się egzaminy, a wiem bo zamiast pytać się osoby która opiekuje się nauczycielami z zagranicy zapytałem się osoby która egzaminy organizuje. Inaczej pewnie bym się nie dowiedział.

Dzisiaj jednak nie będzie narzekania.

Dzisiaj sześciokrotnie pokonałem blisko ośmiuset metrowy podbieg i wyszło mi blisko 1000 metrów biegu w górę. Oczywiście zrobienie tych dwustu metrów sześć razy ma się nijak do zrobienia czterystu metrów raz, nie wspominając o tysiącu metrów, ale jest to znaczna poprawa w stosunku do poprzedniej górki która jest równie długa, ale wznosi się jedynie o 80 metrów.
Jeszcze będę chciał raz czy dwa wbiec na wzgórze z którego rozciąga się widok na okolicę, ale na to przyjdzie czas, na razie potruchtam sobie na tych ośmiuset metrach.

Oczywiście gdyby pogoda w dalszym ciągu była tak paskudna jak tydzień temu to tych sześciu podbiegów bym nie zrobił, dość powiedzieć że tydzień temu miałem problem żeby zrobić trzy, ale od soboty w końcu jest normalnie. Znaczy temperatury z rana przekraczają 26 stopni, ale temperatura odczuwalna to raptem 30-32 a nie 40+, więc różnica jest niesamowita.
Oraz, co chyba najważniejsze, nie jest już tak strasznie duszno.

Do końca tygodnia ma jeszcze kilka razy popadać a temperatura ma jeszcze spaść. Co jest świetną wiadomością dla mnie, ale pewnie paskudną dla tych wszystkich turystów którzy wybrali Xiamen jako miejsce docelowe na czas Święta Smoczych Łodzi, które rozpoczyna się jutro. A turystów będzie na pęczki bo tym razem do Xiamen jest najpopularniejszym miastem w Chinach.

A teraz taka sprawa która mnie bardzo dzisiaj ucieszyła. Moi studenci chcą pojechać na górę Changbai, lub Pektu zależni od tego z której strony się na nią wchodzi, i potrzebują opiekuna grupy. A zgłosili się do mnie. Niestety, dla Nich, wtedy to już będę w Polsce, ale i tak bardzo to było miłe i niespodziewane.

Rzadko kiedy obawiam się o bieg z powodów pogodowych. Generalnie to mnie nie rusza czy jest zimny, wiatr wieje, czy deszcz pada. Burze powinny mnie odstraszać, ale chyba z powodu mojej ignorancji nie odstraszają.

Dzisiaj chyba po raz pierwszy w życiu zacząłem zastanawiać się czy w sobotę dam radę przebiec trzydzieści kilometrów. Nie z powodu kontuzji, czy zmęczenia mięśniowego, ale z powodu pogody.

W poprzednią sobotę wypiłem 2 litry i było ciężko. Dzisiaj wypiłem też dwa litry, a dystans był o 4 kilometry krótszy. W sobotę czeka mnie 30 i nie wiem, najzwyczajniej w świecie nie wiem co z tym fantem zrobić.

Będzie ciepło, będzie duszno, będzie nie tak jak lubię. Chyba już wiem. Wezmę ze sobą cztery butelki, jak zawsze i w razie potrzeby kupię kolejne po drodze. Teraz pozostaje jeszcze znaleźć trasę w pobliżu sklepów i załatwione.

Czasem warto o obawach napisać bo można je szybko rozwiać.

Jest taki bardzo ładny cytat z Ptaśka Williama Whartona:
Lęk jest wbudowany w człowieka i nie ma sensu z nim walczyć. Bez lęku bylibyśmy zwierzętami sukcesu. Lęku nie należy się wstydzić. Jest równie naturalny i konieczny jak zabawa albo ból. Muszę nauczyć się z tym żyć.

A jak się wraca do domu i nie można ręki podnieść, najwygodniejszą pozycją w czasie brania prysznicu jest pozycja siedząca to znaczy że nie ma kolorowo. Odwodnienie to jest coś rzeczywistego, nie coś o czym tylko się mówi. Przyznam się bez bicia że w Polsce jakoś ten problem mnie nie dotyczył, do kilku maratonów przygotowałem się w ogóle nie pijąc w czasie biegu, co teraz jest dla mnie niewyobrażalne. Teraz to wychodząc na półtorej godziny minimum piętnaście minut spędzę na odpoczywaniu i piciu. Przerwy, przerwy których nie znoszę, które nie powinny mieć miejsca są codziennością. Inaczej się nie da. A przynajmniej ja inaczej nie potrafię, może za jakiś czas będzie lepiej bo się do tego przyzwyczaję, ale obecnie to jest słabo.

Tylko że to jest że słabo nie znaczy że przestanę biegać. Aż tak źle nie ma.