Autor: rainreborn

Uczciwie przyznam, że cofam to co wczoraj napisałem. Nie jest aż tak tragicznie. Owszem, dalej gro studentów nie ogarnia podstawowych pytań, ale ogólnie rzecz biorąc nie ma tragedii. Wczoraj wyglądało to o wiele gorzej, dzisiaj za to lepiej. Żadna klasa mi dzisiaj nie podpadła, wszystkie grzecznie pracowały i rozmawiały na miarę swoich możliwości. Spory plus.

Dwie pierwsze lekcje przesiedziała ukryta z tyłu Margaret, która cichutko robiła notatki. Takiego szczęścia nie miała pozostała część Crazy Love która została wyrzucona za drzwi mniej więcej w połowie zajęć z powodu gadulstwa. No…niech będzie że zasad bo prawdę mówiąc to One nie gadały, a jedynie brały czynny udział w zajęciach.

Lunch w stołówce w kolegium sprawił że zniknęło mi z portfela 7 RMB za nudle…za 7 RMB to ja mam takie nudle że…ach, dobra nieważne, przeboleję.

Razem z Panią Ju (starsza wykładowczyni angielskiego), Rose i Jamiem.

Bardzo fajne jest to że przerwa na obiad jest taka krótka bo przynajmniej zajęcia się wcześnie kończą, jeszcze tylko te przerwy skróciłbym z 20 na 10 minut i byłoby super. Chociaż może wtedy dopiero byłoby spóźnialskich bo są dwa sześciopiętrowe budynki do obskoczenia.

Klasy w teorii są po około 50 osób, ale w praktyce jest Ich o wiele mniej, bliżej 30 rzekłbym. Z każdym tygodniem powinno być coraz mniej. W końcu to studia, a angielski nie jest Im niezbędny do uzyskania dyplomu ukończenia.

Z tych czterech grup jakie miałem dzisiaj dwie mi zapadły w pamięć, jedna z powodu dwóch chłopaków którzy przyszli na zajęcia po raz drugi, bo byli już wczoraj i dzisiaj spisali się na medal, oraz druga z dużą ilością młodych ludzi z Mongolii. Ach Mongolia…
Ta pierwsza to także grupa bardzo dobra, powiedziałbym że druga najlepsza, gdy Chloe (asystentka) pytała się Ich czy rozumieją, to mówili, tak jak i mi, że rozumieją i robili dokładnie to co powiedziałem.

A ta druga jest całkiem w porządku, ale jest kilku takich chłopaków którzy ni w ząb po angielsku i w dodatku ich zachowanie takie…no takie średnie, ale wyjaśniła mi to Pani Ju – znaczna część uczniów których dostałem to uczniowie słabi (i obojętnie jak nalegałem by nie mówiła że są słabi tak Ona walczyła o to by jednak to powiedzieć), którzy nie potrafią ciężko pracować i trzeba Im trochę tej etyki pracy wpoić. To będzie ciekawy rok. Bardzo ciekawy. Książka jest za trudna i znowu cały materiał na mojej głowie. Może chociaż asystentki coś doradzą bo One też są nauczycielkami i mają z tymi młodymi ludźmi zajęcia.

I już tęsknię za Jiawang. Z miejsca tęsknię za pierwszymi zajęciami gdy nagle straciłem wzrok i słuch i przestałem wiedzieć co się dzieje. Bo już w ich trakcie przekonałem się ile te dzieciaki potrafią. A potem to szło już tylko lepiej. Po 10 przyszła 11 i kolejne klasy. Uczniowie uśmiechnięci od ucha do ucha, pełni entuzjazmu, z masą, masą pytań o to kim jestem, skąd jestem, ile mam lat, co tu robię, że zbliża się Święto Środka Jesieni. A tutaj…

Oj bida. I nie wiem czy mam to zrzucać na karb niechęci studentów, czy też ich poziom wiedzy, wolałbym na poziom wiedzy, ale przecież na Gao Kao trzeba zdawać angielski, więc nie powinno być aż tak tragicznie. A jak dokładnie tragicznie jest? No cóż, jeżeli ¼ uczniów nie rozumie gdy się ich pytam o imię to coś tu jest nie halo.

A gdy okazało się że zajęcia trwają 90 minut, a nie 45 to…haha…pięciominutowe przerwy. Bo czemu nie. Smutne jest to że w miarę spokojnie mogłem porozmawiać w pierwszej klasie liceum o tym co lubią robić, jeść, jakie zwierzęta lubią (o tym to mogę na zajęciach z dzieciakami ze szkoły podstawowej gadać), a tutaj uderzyła mnie mega niepozytywnie ta hmm…wolę myśleć o tym jako o niechęci, a nie jako o braku umiejętności. Przecież Oni mają angielski nie tylko mówiony, ale także normalny. Widziałem co robią na tym normalnym i się zląkłem. To musi być niechęć. Trzeba więc będzie powybierać jakieś interesujące tematy, a zawsze do pomocy jest książka. I teraz dotarło do mnie że powiedziałem dzisiaj wszystkim grupom o wszystkim co chciałem oprócz o tym by obejrzeli książkę i powiedzieli które tematy ich interesują. Na szczęście mam namiary na przewodniczących więc Ich pomęczę.

Po zajęciach udało mi się wyskoczyć na siłownię. Na szczęście czwartek jest tak skonstruowany że spokojnie mogę iść na siłownię, zjeść kolację i jeszcze pójść na spotkanie klubu. Okazało się że nie upchnęli mi tych 10 zajęć w dwa dni, tylko rozbili na trzy. Czyli środy nie będą już takie bleh. Będą za to męczące. Prawdę mówiąc nie wiem co gorsze.

Tyle dobrego że po siłowni dostałem energetycznego kopa i udało mi się jeszcze w miarę w dobrym stanie przetrzymać spotkanie klubu, chociaż do Ich entuzjazmu jest mi bardzo, ale to bardzo daleko. Gdy Oni skaczą, tańczą, śpiewają, ja po prostu wysiadam, Ich entuzjazm jest ogromny, niesamowity wręcz, więc cieszę się że tak bardzo Im się ten język podoba i jest dla Nich tak ważny.

Nie wiem czy jest jeszcze coś czego nie napisałem o bieganiu w deszczu, ale mimo to napiszę, w najgorszym wypadku będę się powtarzać, a to przecież nic złego skoro biegać w deszczu uwielbiam.
Zgodnie z prognozami pogody padało. Gdy wyszedłem to raptem kropiło, gdy dobiegłem do drugiej bieżni kropiło trochę mocniej, ale ciągle bez szału. Biegłem więc sobie spokojnie, takim miłym relaksacyjnym tempem, nie było w końcu potrzeby by się mordować i nagle gdzieś tak od piątego kilometra zaczęło padać. Tak spokojnie, ale jednak koszulka zrobiła się mokra. I tak sobie spokojnie dreptałem a deszcz spokojnie na mnie padał zlewając się z potem. Zeszło nam tak w spokoju z dwa kilometry gdy nagle uderzył wicher i zaczęło lać. To już nawet nie był prysznic w ubraniu, przez pięćset metrów czułem się jakby ktoś wsadził mnie do bali pełnej wody. A potem się uspokoiło. Wiatr przestał szaleć, deszcz dalej padał, gdzieś bliżej spokojnie niż bali wody, ale padał. Pozostało mi zrobić jeszcze dwa kółka i mogłem wracać. Wybiegając z bieżni dotarło do mnie że jest ona trochę odcięta od reszty Changchun, bo chociaż na niej nie padało strasznie to już parę metrów dalej przeszło oberwanie chmury, które nie chciało odpuścić. Ostatni kilometr pokonałem szybko, ale będąc już na ulicy z mieszkaniem musiałem odpuścić. Bieganie pod wiatr prosto pod nadlatujące liście i fruwający poziomo deszcz nie należy do najprzyjemniejszych. Dziesiątka z małym hakiem zrobiona i to się liczy. Po powrocie spojrzałem na średnią i okazała się być całkiem w porządku, a przecież w ogóle tego nie czułem. To dobrze, bardzo dobrze.

Bieganie w deszczu ma jedną zasadniczą wadę o której już zapomniałem…buty mokną. Nie jest to problemem gdy ma się kilka par butów i można w nich sobie przebierać, jest za to problemem gdy butów do biegania ma się parę jedną i w nich też odwiedza się siłownię. Zupełnie zapomniałem o tym że można mieć jedną parę butów do biegania i że to w gruncie rzeczy może być problem…przecież już od tylu lat zawsze mam co najmniej dwie a z reguły więcej. Dobrze tak powrócić czasem do początków i przypomnieć sobie że czasem sprzęt też może nam plany popsuć.

Podobno każdy deszcz będzie teraz przynosił ochłodzenie, czyli cieplej już nie będzie. Może to nawet i dobrze bo ostatnich kilka dni spędziłem w krótkich spodenkach, a to jak na końcówkę września jest nie do przyjęcia. Przemilczmy fakt że w Jiawang i tak jest cieplej.

Bardzo mocno wierzę w stwierdzenie że życie to coś co dzieje się gdy masz inne plany i im mocniej w to wierzę tym bardziej mnie wkurza. Wiele rzeczy mogę zrozumieć i wybaczyć, wybaczyć głównie dlatego że rozumiem, ale są takie chwile że chociaż rozumiem to krew mnie zalewa.

Rozumiem że tylko spokój może mnie uratować i moja złość jest na nic, ale dzisiaj to ten najgorszy rodzaj złości. Złość wywołana bezsilność. To ten rodzaj który sprawia że odechciewa mi się wszystkiego. I normalnie machnąłbym na to ręką i poszedł pobiegać, ale pech taki że dowiedziałem się o tym po porannym treningu.

Koniec z tymi mglistymi bazgrołami – nie pojadę do Xuzhou bo mój paszport będzie na komisariacie jeszcze co najmniej 2 tygodnie. Już nawet nie chodzi o pieniądze, bo to mogę przeżyć, ale tylu uczniom powiedziałem że przyjadę i nic z tego. Żeby odebrać bilety potrzebuję paszport, paszport na komisariacie – nie ma biletów. Jest to dość…smutne. I to eufemizm. Nie znoszę takiej złości z bezradnością z domieszką smutku. Jeszcze do tego dojdzie frustracja na myśl o tym że czeka mnie tydzień w Changchun, więc na razie o tym nie myślę. Skupiam się na najbliższym tygodniu i pierwszych zajęciach w kolegium

Ach tak…rano poszedłem biegać. Postanowiłem wrócić do sprawdzonych z Jiawang środków, czyli interwały. Ponownie zaczynam od 15-60. Tym razem jednak podniosłem poprzeczkę do 20-60 bo czułem się wyjątkowo dobrze. Sponiewierało okrutnie, spociłem się bardziej niż w czasie spokojnego godzinnego biegu, ale w końcu po to się robi interwały by sponiewierało. 20-60 i tak 10 razy, za tydzień to samo. A zresztą, pisałem o tym w marcu/kwietniu to nie będę się powtarzać. Lubię interwały, to będę je robić. Nie lubię tej bieżni po której biegam, ale lepsza bieżnią w terenie niż bieżnia w klubie fitness. Odrobinę mniej nudna. Odrobinę, bo jednak niezależnie od tego czy to bieżnia na stadionie czy w budynku bieganie bez zmiany widoków jest nudne. Strasznie, potwornie nudne.

A może…może uda mi się jednak odebrać te bilety…numer rezerwacji mam, wystarczy wydrukować skan paszportu i może, ale tylko może się uda…wystarczyło wspomnieć o bieganiu i już pojawiła się nutka nadziei.

Dostałem od Wendy potwierdzenie złożenia dokumentów, ksero paszportu i certyfikat eksperta, coś z tego powinno zadziałać jako potwierdzenie tożsamości. Życia to, na szczęście, nie jest gra przygodowa w której tylko jedna opcja jest opcją poprawną.

Zadziwiające jest to jak wiele różnych osób pojawia się na siłowni. W sumie nie powinno mnie to w żaden sposób dziwić w końcu przez tych kilka lat biegania widziałem wiele naprawdę różnych osób.

Nie mnie Ich oceniać. Poniekąd rozumiem ludzi którzy zaczynają swoją przygodę z bieganiem od zakupu pary butów za kilkaset złotych, pulsometru za podobną kwotę i całej garderoby za ponad tysiąc.

Rozumiem bo lubię myśleć że zrobili to nie by się pokazać, ale dlatego że wydanie tych kilku tysięcy zmotywuje ich do biegania bo to szkoda żeby tak leżało.

Nie mnie oceniać bo przecież sam sporo pieniędzy w to hobby włożyłem, a teraz masa sprzętu leży w szufladzie. Dlatego się nie kurzy. A nie sprzedam/oddam bo mam nadzieję że kiedyś jeszcze mi się te opaski uciskowe przydadzą.

Do sedna. Rozumiem doskonale że można wydać mnóstwo pieniędzy i się w ten sposób zmotywować, rozumiem chyba jeszcze lepiej że można nie wydać prawie wcale pieniędzy i uprawiać sport bo się to lubi. Przecież nie trzeba co rok kupować nowych kurtek bo teraz są modne, ani nowych butów bo te mają mieć niesamowity system poprawiający nasze osiągi o 2%.

Nie rozumiem natomiast jak można przyjść na siłownie w jeansach rurkach. No nie rozumiem. Staram się to objąć i nie potrafię. Zrozumiałem już ludzi biegających na bieżni w jeansach, chociaż musiałem oglądać to przez rok na WFach w Jiawang, ale tego nie ogarniam. Czuję się jak kot na pustyni nie potrafiący objąć ogromu kuwety. Tak ja nie potrafię objąć co kieruje takimi ludźmi. Chociaż, może to ja jestem tutaj w błędzie i powinienem kiedyś spróbować………taaak…

Poszliśmy z Margret do księgarni. A raczej – pojechaliśmy. Zachciało mi się kupić drugą książkę do poziomu drugiego HSK (a co mi tam, niech będzie poziom drugi), ale pech chciał że nie mieli z tego wydawnictwa które mnie interesowało.

Trzeba było zaopatrzyć się w Pekinie kiedy tam byłem, a nie teraz…w każdym razie kupiłem inną, nie przygotowującą do żadnego HSK, wydaną przez Peking University i widzę że stoi ona na trochę wyższym poziomie. Może to i dobrze, bo łatwiej przejść do takiego HSK 1.5 niż się od razu rzucać na pełną dwójkę.

I tak nam zeszły trzy godziny. Nigdy w życiu nie spędziłem tyle czasu w księgarni, nie pamiętam czy kiedykolwiek spędziłem trzy godziny kupując cokolwiek, nawet szukając książek w internecie.

No ale przynajmniej dowiedziałem się co nieco o chińskiej popkulturze (prowadzący Chińskiego Voice of China potrafi wypowiedzieć 149 słów w 14 sekund…taaa…teraz poszło do pamięci długotrwałej i wypchnęło z niej pewnie jakiś ważny chiński znak).