Tag: fotoblog

Skoro przerwa to przerwa także od blogowania.
To były trzy ostatnie dni wolne June, ponieważ wczoraj ruszyła do pracy i od teraz jest Panią Księgową. Panią Księgową która nie spodziewała się ogromu spraw które będzie musiała ogarnąć. To zdumiewające jak wiele rzeczy musi księgowa liczyć w ciastkarni. Ups…czterech ciastkarniach.

Inna sprawa, że ostatnie dwa dni zwijałem się z bólu i nie byłem w stanie nic zjeść. Po raz kolejny. Co roku dochodzi u mnie do takich sytuacji w których organizm buntuje się i walczy z jedzeniem. Albo coś mi się do żołądka przylepiło.

Najgorsze w czymś takim jest to że z jednej strony jest się głodnym, a z drugiej strony nie można nawet myśleć o jedzeniu bo żołądek od razu się przewraca.

Wczoraj nawet myślałem że jest dobrze i poszedłem biegać. Przebiegłem trzy kilometry, poczułem że żołądek jest pełny i wróciłem do mieszkania. Może i przebiegłbym więcej, ale po co ryzykować? Także nie ryzykowałem, odpuściłem i poszedłem kupić parę butelek popularnego napoju gazowanego (skoro mi nie płacą za reklamę to nie będę wymieniał nazwy) i po wypiciu trzech butelek rzeczonego napoju zobaczyłem jeszcze raz wszystko co zjadłem w ciągu ostatnich 24 godzin i to bynajmniej nie na zdjęciach. Dzisiaj, z samego rana już jest dobrze. Kolejne butelki lekarstwa już nie były potrzebne zostały więc wypite do smaku.

To prawda że rzeczony napój jest dobry w przypadku wielu problemów żołądkowych i wypada tylko dziękować wielkim międzynarodowym korporacjom że dążą do homogenizacji współczesnego świata.

Trochę mi tego sobotniego biegu szkoda bo było nie było to miał być bieg długi, czyli fajny relaks, ale co poradzić. Bardzo jestem zadowolony z biegu w czwartek bo tak szybko nie biegłem, od…no bardzo dawna. Zrobiłem taką prostą piramidkę 1-2-3-4-3-2-1 z równymi przerwami i wyszło bardzo przyzwoicie, czyli jest dobrze.

Jutro pewnie będzie tragedia, ale nie z powodu trzech dni przerwy a z powodu braku energii, bo nie oszukujmy się, praktycznie dwa dni jedzenia zostało wyrzuconych z organizmu. Na szczęście nie przejmuję się tym jakoś specjalnie bo przecież biegam dla samego biegania a nie trenuję (chociaż mnie ciągnie).

Zacznijmy jednak od ogłoszeń parafialnych.
W tym roku nie będę numerował niedzielnych wpisów. Robiłem to przez dwa lata i wystarczy.
Mam poważny problem z wgrywaniem zdjęć. Pierwsza galeria się wypełniła, druga kłóci się z chińskim internetem i nie chce w ogóle wgrywać, trzeciej zakładać nie chcę…Jakoś sobie jednak poradzę.
Zakładam że od tego roku notki będą krótsze i może trochę rzadziej publikowane. Znaczy…jak będę sam w szkole to będą codziennie, ale jak wyruszę do June to będzie różnie.

To tyle, teraz zapraszam do lektury.

Dostałem listę moich grup i okazuje się że mam samych studentów trzeciego roku, różne specjalizacje, ale żadna z nich nie specjalizuje się w angielskim, czyli moje plany o nauczaniu anglistów wzięły w łeb, ale może to i lepiej? Przynajmniej nie będę mieć wątpliwej przyjemności prowadzenia zajęć z angielskiego pisanego, których to zresztą nikt prowadzić nie chce bo zajmują strasznie dużo czasu po zajęciach.

Ogólnie mój tygodniowy rozkład wygląda następująco:
Poniedziałek – dwa zajęcia w tygodni parzysta/trzy w nieparzyste
Wtorek – dwa zajęcia w tygodni parzyste/jedna w nieparzyste
Środa – jedne zajęcia + dwie godziny English Corner
Czwartek – jedne zajęcia
Piątek – trzy zajęcia

W teorii mogłem wybrać inny dzień na spędzenie dwóch godzin (lub godziny dwa razy w tygodniu) na English Corner, ale uznałem że już lepiej będzie przemęczyć te środy. W sumie to nikt oprócz mnie się na te godziny nie zapisał, ale zrzucam to na karb tego że jeszcze nie wszyscy mieli okazję by to zrobić. Lub mają bardzo ciekawie stworzony plan zajęć.

Tak jak napisałem w tytule: cztery dni spędziliśmy z June w sklepie i przeszliśmy prawdziwą huśtawkę nastroi, od sprzedaży sklepu komuś z zewnątrz, do sprzedaży sklepu znajomym June dzięki czemu Ona mogłaby dalej tam pracować a jedynie zmieniłaby się współwłaścicielka, do ponownej sprzedaży.

Oprócz tego ruszyłem biegać i zaskoczyło mnie to że nawet w Święto Środka Jesieni studenci pierwszego roku mieli na sobie mundury i odbywali ćwiczenia wojskowe. CO samo w sobie nie przeszkadza mi ani trochę, ale trochę komplikuje plany odnośnie biegania. I tak właśnie wybiegałem sobie drogę przez kampus uniwersytetu SIAS, oraz przez część Xinzheng, którą już miałem okazję poznać jadąc na rowerze.

Trochę zdjęć nastrzelałem, a na instagramie możecie zobaczyć zdjęcia kaczych serc, jelita wyszły poza kadr. Wszystko z takiego chińskiego fast foodu, który w gruncie rzeczy przygotowuje wszystkie smakołyki na jedno kopyto, także niezależnie co się tam kupi, czy będą to kacze szyje, czy kacze głowy, ośmiorniczki, kacze serca, czy też tofu wszystko smakuje dokładnie tak samo a różni się jedynie teksturą. Trochę to smutne, ale skoro ludzie kupują to znaczy że to odpowiada.

A jutro pierwsze zajęcia. Skłamałbym mówiąc że nie ma we mnie grama stresu. To w sumie normalne że jak się czegoś nie robi dobrych kilka miesięcy to się potem człowiek czuję troszkę zardzewiały. Będzie dobrze!

Pamiętacie jak pisałem że jednak mam zajęcia dzisiaj? Ja też pamiętam. A jednak okazało się że nie mam, gdyż zgodnie z planem zostały one odwołane. Czyli pierwsza wersja była poprawna, a drugiej nie należało słuchać. Nie należało się o nic pytać, tylko nie przychodzić. Chociaż…pierwszy raz pojechałem na meridce do małej szkoły i wyszło na to, że zajęło mi to minut 20. Łącznie z zniesieniem jej z szóstego piętra i wjechanie windą na trzecie w szkole.

Nieporównywalnie szybciej od jazdy autobusem. Teraz pozostaje mieć nadzieję że pogoda tego nie popsuje i będę tak jeździć do końca miesiąca.
Sam pobyt w szkole to nie problem, gdy czekałem przygotowywałem rzeczy na zajęcia więc wykorzystam je za tydzień. W naturze nic nie ginie. A że powrót też zajął mi niecałe 20 minut to natychmiast się przebrałem, wskoczyłem w ciuchy do biegania i poszedłem truchtać.

Chociaż tak po prawdzie dzisiaj to było bieganie. Tempo całkiem przyzwoite w porównaniu do tego co było do tej pory no i samopoczucie też całkiem w porządku. Nie pozostało mi nic innego jak z tego korzystać więc biegłem sobie tak przed siebie jak jeszcze w maju. Bardzo przyjemnie. Tyle tylko że ciepło, a to dla mnie zawsze problem. Ja to lubię jak jest chłodniej, ale to chyba wszyscy biegacze wolą. Takie z nas ciepłokrwiści ludzie po prostu i nie potrzebujemy słońca by się dogrzewać.

Chociaż mogę się mylić ;-) Park oczywiście pełen ludzi i pełen namiotów, co już nie zaskakuje, a stało się wręcz bleh. Mijając jedną ze szkół zauważyłem że odbywało się w niej dzisiaj jakieś święto z rodzicami i wszystkie dzieciaki były tak ładnie odświętnie ubrane, więc zakładam że zamiast dodatkowo męczyć Je z powodu odrabianego piątku w sobotę pozwolono Im na trochę luzu. I dobrze, bo w tym kraju na uczniach ciąży taka presja że czasem trzeba odsapnąć.

Później jeszcze poszedłem na spacer po mieście, co wydaje się sensowniejszym rozwiązaniem niż spacer po parku co bardziej przypominałoby przepychanie się między ludźmi, a tak szlajając się po ulicy można przynajmniej porobić zdjęcia, zobaczyć jak miasto żyje i znaleźć jakiś ciekawy sklep.

To ostatnie udało mi się zrobić bo znalazłem sklep z tanimi owocami. W sensie durian jest tani i arbuzy tańsze niż gdzie indziej, ale jabłka w tej samej cenie co wszędzie, a gruszek to w ogóle nie ma. Czyli niby fajnie, ale jednak bez szaleństw.

Przynajmniej popstrykałem w końcu trochę więcej zdjęć, bo to aż żal patrzeć jak się aparat marnuje.

Od paru dni próbuje się ze mną skontaktować Chińczyk którego poznałem w zeszłym roku i który wtedy proponował mi współpracę w swojej jeszcze nieotwartej prywatnej szkole. A konkretniej to oferował mi prowadzenie zajęć prywatnych. I tak zniknął na parę miesięcy z mojego życia i pojawił się na 16 dni przed powrotem do Polski. Trochę teraz za późno na takie rzeczy. O ile kiedykolwiek był na nie dobry czas.

Student z Shandong

Wspomniałem o Nim, a teraz trochę więcej bo sobie chwilę porozmawialiśmy. O Polsce wiedział że Niemcy nas zaatakowali w 1939, czyli już coś poza Chopin i Curie.

– Wiesz co, nie żebym ja się skarżył bo mi to pasuje, ale w Chinach zatrudniają mnóstwo nauczycieli angielskiego.
– No tak, ale my z tego języka w ogóle nie korzystamy, jest nam zupełnie nieprzydatny w życiu codziennym.
– No właśnie. Praktycznie nie macie słów zapożyczonych z angielskiego, filmy macie po chińsku, a nauczycieli zatrudniacie na potęgę.
– Haha, może dlatego że mamy mnóstwo szkół.

No może :)

Niedziela

Dzisiaj zebrałem się z łózka wcześniej żeby zobaczyć wschód słońca. Gdzieś tak nad jeziorem dotarło do mnie że oglądanie wschodu słońca z miejsca w którym zachód wygląda pięknie niekoniecznie jest najlepszym pomysłem.

O ile na zachodzie są ładne drzewa, tak wschód to same budynki. No cóż, wygląda na to że jeszcze przyjdzie mi poczekać na ładny wschód słońca w Changchun, ale przynajmniej zrobiłem sobie poranny spacer. Kurtka wytrzymuje nawet te minus dwadzieścia pięć stopni.

Rzeźby zaczynają powoli wyglądać tak jak cała reszta Changchun – brudno. To nieuniknione przy tej ilości brudnych cząsteczek w powietrzu, o których normalnie tak łatwo zapomnieć. Człowiek uświadamia sobie jak tu jest brudno dopiero gdy wyjdzie na ulicę i zobaczy jak brudny jest śnieg.

Dzisiaj też udałem się na kolację do mojej małej amerykańskiej szkoły gdzie amerykański szef wręczył wszystkim pracownikom tradycyjne chińskie czerwone koperty z pieniędzmi. Chciałbym zwrócić Waszą uwagę na przymiotniki w poprzednim zdaniu, zwłaszcza te związane z krajami. Zastanawiam się czy mój chiński szef zachowa się w ten sam sposób.

Kolacja była super, Chris jest świetnym, ale to naprawdę świetnym gościem z którym można spokojnie porozmawiać po zajęciach, napić się piwa i jest bez dwóch zdań najlepszym szefem jakiego miałem, nie tylko w Chinach.

Pogadaliśmy, pośmialiśmy się, trochę przeraża mnie to jak bardzo mocno religijna jest ta grupa ludzi, ale może dlatego że nie mam najlepszych doświadczeń związanych z czymś takim, także staram się mieć otwarty umysł, bo to są fantastyczni ludzie i to jest najważniejsze.