Miesiąc: wrzesień 2013

Pierwsze świetne, w nowym bloku, z centralnym ogrzewaniem, siedzącym kibelkiem, malutkie bo to tylko jeden pokój (naprawdę, to jak tutaj się mieszkania projektuje przyprawia mnie o dreszcze czasami) + łazienka i kuchnia. W sumie to po co więcej, tylko jeden minus – droga do przystanku wiedzie przez plac budowy. Teraz jeszcze do przejścia, ale w zimę to będzie masakra.

Drugie, w starym bloku, z kaloryferami, siedzącym kibelkiem w jednym miejscu i prysznicem w drugim, salonem, pokojem centralnym, kuchnią i dwoma sypialniami. Za duże, co do tego nie mam żadnych wątpliwości.
I co tu wybrać…padło na drugie. Do za dużego mieszkania przywykłem już w Jiawang, a przynajmniej wszędzie mam blisko, pod nosem i sklepy i kolegium i do autobusów. Jutrzejszą noc spędzę już w nowym mieszkaniu. Za parę dni podłączą internet i skończy się ten mój odwyk.
Odnośnie tego odwyku właśnie. Myślałem że będzie dużo gorzej, w końcu internet wydaje się być integralną częścią życia…a jednak da się żyć i przyznam się uczciwie nie brak mi tego ciągłego bombardowania informacjami. Brakuje mi trochę nowych podcastów i wiadomości o tym co się dzieje na świecie, no i takiej drobnostki jak kontakt z ludźmi w Polsce.

Dzisiejsza grupa to cztery dzieciaki w wieku 8-10 i to na całkiem przyzwoitym poziomie. Jak na razie to tylko ta pierwsza grupa miała problemy z zachowaniem, pozostałe dwie mają u mnie plusa. Ciekawe jak to będzie jutro, bo to pora na najmłodsze dzieciaki. Oj dużo będzie powtarzania, dużo.

A jutro czekają mnie jeszcze ogromne zakupy, bo w mieszkaniu będą tylko pralka i lodówka. No dobrze, szafy, łóżka, krzesła, stoły też będą. To była kolejna przewaga mieszkania numer jeden z dzisiaj bo tam było wszystko, wystarczyło się wprowadzić. Z chodzeniem po placu budowy jest trochę jak z chodzeniem po bagnach. Wciąga, ale częściej dosłownie niż metaforycznie.

Gdzieś tam w oddali dnia dzisiejszego czeka na mnie gorący kubek earl graya przywiezionego z Polski i już się nie mogę doczekać. Nie ma wielu uczuć przyjemniejszych niż usiąść bo solidnie przechodzonym dniu z kubkiem gorącej herbaty i zanurzyć się w lekturę książki.

Od początku mojej bytności w Chinach jestem zauroczony tym jak Oni nie wyłapują tych drobnych dwuznaczności językowych typu come on baby don’t be shy żeby kogoś zmotywować, czy inne które zapomniałem i całe to zdanie wygląda nijako. Albo właśnie to crazy love, które to jest nazwą klubu angielskiego w kolegium finansowym w Changchun. Uroczo.

Co rano podobno aula pełna studentów, a wieczorami ~10 osób. Byłem dzisiaj tam drugi raz, bo Jamie powiedział że przyjdzie, ale widać coś Mu wypadło, bo nie przyszedł. Nie szkodzi. Pogadałem sobie ze Smile i Margret. Pooglądaliśmy zdjęcia a Margret tylko co chwilę spoglądała na zegarek i przypominała mi że za chwilę muszę iść. Powiedziałem że o 20 wychodzę i chciała tego przypilnować. To doprawdy urocze.
– Myślę że jednak nie jesteś nieśmiały.
– Jak to? Wczoraj powiedziałem że jestem i powiedziałaś że jestem bardzo nieśmiały.
– Popatrzyłam na twoje zdjęcia i myślę że jednak nie jesteś.
Żeby tak człowieka oceniać po zdjęciach a nie po słowach. Do czego to doszło że czyny człowieka przemawiają głośniej niż jego słowa…

Miałem też pierwsze zajęcia w tej lepszej grupie dzieciaków i poszło fajnie, zrobiliśmy sobie małe powtórzenie materiału, dzieciaki ze słownictwem stoją wysoko, nie szaleją jak te młodsze i ogólnie to w porządku. Tylko grupa czteroosobowa z której jedna dziewczyna odchodzi prezentuje się krucho, w dodatku i tak pewnie nie będzie moja bo czwartki i piątki to będą ośmiogodzinne maratony w kolegium. Według Wendy mam kończyć o 1630 a zaczynać o 8 i obojętnie jak to liczę to za cholerę nie chce mi wyjść osiem godzin zajęć. No chyba że tutaj w kolegium zajęcia także mają po 45 minut.

Co może nawet nie być złym rozwiązaniem. Tylko niczym młot uderzyło mnie to że to czwartek i piątek więc pewnie będę każdą z grup widział tylko raz w tygodniu. Nie wiem ile można w ten sposób nauczyć, ale nie mnie oceniać ten system. Ja mam tylko się w nim odnaleźć i zrobić co w mojej mocy by tych studentów zmusić do rozmów po angielsku.

Wendy zaprowadziła mnie dzisiaj na ulicę targową, pełną sklepów i restauracji. Takie ulice są w każdym mieście w Chinach. To na nich toczy się wieczorne życie i można tam kupić wszystko.
– Tego mięsa nie kupuj.
– Czemu?
– To nie jest wołowina.
A ślinka cieknie.

Byłem też zobaczyć mieszkanie jakie mi proponują i chyba Jamie to straszny bałaganiarz bo jakiejś wielkiej tragedii w tym drugim mieszkaniu nie było. Toaleta w kucki, ale to północ Chin więc trafić coś innego będzie trudno. Do kolegium blisko, do szkoły także, sklepy także w okolicy. Tragedii nie ma, jednakże…czasem warto poczekać i zobaczyć co jeszcze zaoferują, bo chociaż to mieszkanie było w porządku to za ścianą mieszka już Jamie i chociaż fajnie mieć za ścianą kogoś znajomego, to może lepiej nie za tą najbliższą. Także poszukiwania trwaja, ale przynajmniej coś się dzieje w tym temacie.

Jak tylko wrócę do internetu uzupełnię listę bohaterów o Jamiego i całą załogę jaką poznałem dzisiaj. Odbiór tej notki bez zdjęć będzie trochę trudny, ale mam nadzieję że sobie poradzicie.

Od początku.
Dzisiaj wybrałem się na dwugodzinny spacer który mnie strasznie zirytował bo nie dość że chodzę dużo wolniej niż biegam i dlatego zawsze chodzone zwiedzanie mnie irytuje to jeszcze nie doszedłem do niczego. O ile to drugie w życiu się zdarza o tyle niedochodzenie do czegoś idąc przez godzinę przed siebie jest irytujące. Nie daje nam poczucia że coś osiągnęliśmy, nie mamy spełnienia. A przecież aktywność trwała godzinę czyli 1/16 całego naszego niesennego dnia, czyli dość sporo. Do czegoś doszedłem, ale było to takie byleco. Godzina spaceru i raptem kilka zdjęć, w dodatku nic intrygującego. Trochę mnie to podwaliło, bo jak się chodzi przez dwie godziny to powinno się chociaż jedno porządne zdjęcie zrobić. A tutaj nic…a może po prostu ja się jeszcze nie przestawiłem na Changchun i myślami uciekam do znajomych widoków z Jiawang i podświadomie szukam czegoś co mi przypomni wioskę? Może tutaj bodźców jest tak dużo że nie potrafię sobie z nimi poradzić, nie mam jeszcze odpowiedniej selekcji zaprogramowanej? Czemu nie, to dobra wymówka.

Zadzwoniła Wendy (nie wiem dlaczego ona raz mówi Sunny a raz Wendy, może to jakiś kryzys tożsamości?) i powiedziała że Jamie (to inny nauczyciel) będzie się kulać na spotkanie klubu angielskiego w kolegium i że mogę też pójść. No to poszedłem.

Najpierw wylądowaliśmy w mieszkaniu u Jamiego i się zląkłem. Daleki jestem od bycia pedantem, jak już pisałem, jestem wyznawcą chaosu i anarchii, ale…tutaj wrzuciłbym Wam zdjęcie, ale że nie da rady to wyobraźcie sobie syf. Nic więcej, tylko syf. Dodajcie do tego małego kota i kuwetę.

A potem dorzućcie kibelek w stylu chińskim. Może ja się nie powinienem tak śpieszyć do własnego mieszkania?

Pokulaliśmy się do restauracji, posiedzieliśmy chwilę i wychodząc napadła mnie jedna z barmanek mówiąc że jest koncert i bardzo by chciała żebym przyszedł. Ja.
– Myślę że bardzo jej się podobasz. – powiedziała Agnes, znajoma Jamiego.
A ja myślę że bardzo chciała sprzedać bilety, ale nie mówię o tym na głos, uśmiecham się pod nosem i mówię kto wie.

Poszliśmy do kolegium i…pamiętacie klasy w Jiawang? Odchodząca farba, papierki, pomalowane ściany, takie klimaty. To wyobraźcie sobie to samo w skali – kolegium i pomnóżcie przez półtorej. Stare rozpadające się krzesła na auli, pomalowane stoły za które nie można wejść, rozwalony sufit, w kącie kilka starych ławek i krzeseł, z boków auli kurz który pamięta czasy Rewolucji Kulturowej a do sufitu przypięty nowy projektor. Priorytety muszą być.

Tylko dziewczyny super. Co do chłopaków to nie wiem bo tylko jeden się do mnie odezwał, ale wydawał się sympatyczny. Za to dziewczyny urocze. Śmiały się, rozmawiały, śmiały się jeszcze głośniej, pogadaliśmy sobie, pooglądaliśmy zdjęcia. Obiecałem przynieść laptopa i pokazać zdjęcia z Jiawang…teraz się z tego już nie wycofam.

I wszystko byłoby super, gdyby nie jeden drobny szczegół. Ich angielski był gorszy od angielskiego dzieciaków z Jiawang…I nie mówię tu nawet o tych najlepszych…Po prostu był gorszy. Mniejszy zasób słów, gorsza umiejętność rozumienia ze słuchu…i z jednej strony nienawidzę siebie za to że tak bezdusznie oceniam znajomość angielskiego, a z drugiej strony widzę że te lata pracy nie poszły na marne bo już myślę co mogę dla Nich zrobić. Naszła mnie przerażająca wizja, taka w której jestem w klasie z 50 uczniami z których najlepsi mówią po angielsku tak jak Ci bardzo dobrzy z Jiawang, a Ci najgorsi mają mnie kompletnie w nosie bo są na uniwersytecie i teraz mogą robić co im się żywnie podoba. Wizja w której uczniowie nie przychodzą do mnie po zajęciach i przepraszają za to że spali, a taka w której grają na komórkach z włączonym dźwiękiem i nawet nie rozumieją co do Nich mówię. To nie jest przyjemna wizja, ale poprosiłem Jamiego o Jego plany z poprzedniego roku, więc może coś mi się nasunie ciekawego. Poza tym każdy rok jest inny, a każdy uczeń to inna osobowość.  Nie wiem jeszcze jak dotrę do tych siedmiuset, ale zrobię co w mojej mocy by Ich chociaż trochę tego języka nauczyć.

Jak tylko będę mógł wrzucę Wam zdjęcia większości dziewczyn z klubu i zrobię z boku ankietę żebyście wybrali najładniejszą, a co!

Okolica jest mocno średnia, ale takie już moje szczęście, co do hoteli w Chinach. Mam nadzieję, że nie zostanę tu tak długo by poznać ją lepiej niż ta ulica z jedzeniem pod oknem i ta bieżnia koło uniwersytetu. Zresztą czy trzeba więcej…
No dobrze, skoro pierwsze koty za płoty to znaczy, że pierwszy bieg w Changchun zaliczony. Walczyłem ze sobą czy zrobić dziesięć minutówek czy piramidkę jeden-dwa-trzy-pięć i wygrała opcja druga, chociaż przyznam się szczerze, że było ciężko. Zacząłem o wiele za szybko i szybko się to zemściło. Wiedziałem, że biegnę za szybko a mimo to nie chciałem przestać. Może nie tyle nie chciałem, co nie mogłem. Chciałem biec jak najszybciej i tak się rozpędziłem na tej minutówce, że wiedziałem, że takiego tempa nie utrzymam. W tę ostatnią piątkę przebiegłem kilometr, więc jeszcze w granicach przyzwoitości i ogólnie to nie było tak źle, byłoby jeszcze lepiej gdyby nie ta kolka, ale to w pełni moja wina i biorę za to całkowitą odpowiedzialność. Następnym razem muszę zacząć wolniej, bo jeszcze nie jestem w stanie odciąć się od zmęczenia jak to trzeba przy interwałach. Ten przełącznik w głowie szybko mi znika i potrzeba kilku solidnych treningów by się znowu wytworzył, ale gdy tylko wróci będę mógł w spokoju szaleć…pytanie tylko czy jest sens nad tym pracować skoro już w październiku mają włączyć kaloryfery. To są właśnie takie pytania, które pojawiają się w mojej głowie, gdy padam a przede mną jeszcze trzy ciężki powtórzenia. Chociaż nie…wtedy pojawiają się inne słowa, mniej odpowiednie do tego miejsca.

Dzisiaj też pierwsze zajęcia, przygotowałem już plan, całkiem prosty, ale rozpisałem go sobie dokładnie na dwie strony żeby o niczym nie zapomnieć. To chyba najdłuższy plan zajęć jaki przygotowałem.

Lunch…lunch razem z dziekanem, Sunny (która mnie zrekrutowała) i koleżanką Sunny – Jeanie, a raczej Ja Nin. Wywiało nas do koreańskiej restauracji i nagle uświadomiłem sobie że faktycznie jest tutaj dość sporo koreańskich znaczków, więc i mniejszość koreańska musi być liczna. Oczywiście mniejszość z Korei północnej, wszędzie flagi DRPK a w kalendarzu zaznaczone ważne daty dla kraju.
– Jesz psie mięso?
– Nie. W Jiangsu ludzie bardzo często jedzą psy.
– Właściwie to wszędzie w Chinach, a już w szczególności w koreańskich restauracjach.
Powtarzałem sobie, że przyjeżdżając tutaj uniknąłem ryzyka zjedzenia psa, a teraz wychodzi na to samo…oj średnio mi się to podoba, średnio. Zwłaszcza, że to koreańskie żarcie było bardziej niż przyzwoite, szczególnie ośmiorniczki.

Czyli mamy dwa pierwsze koty, teraz pora na trzeciego: zajęcia. Jedziemy z Sunny autobusem, lądujemy o 1600 w szkole, o 1610 zaczynam rozmawiać z dyrektorem i dowiaduję się, że o 1630 mam pierwsze zajęcia, potrwają do 1830 to książka, to druga, a ta jest dla nauczyciela. O ile lubię improwizację, ba uznaję się za wyznawcę chaosu, nieładu, anarchii, tak są sytuacje, w których wolę mieć plan. Nie, dlatego że plan mnie ochroni, ale pomaga mi to przemyśleć konkretne sytuacje i jakoś się na nie, przynajmniej mentalnie, przygotować. Lubię mieć plan biegowy rozpisany na kilka miesięcy do przodu, bo dzięki temu unikam improwizacji i widzę przed sobą konkretne cele. Podobnie jest w przypadku zajęć…jaki zajęcia mają mieć cel skoro dowiaduję się o nich 10 minut przed rozpoczęciem i okazuje się że mam zorganizować dwie godziny ośmiolatkom. Tak jak pisałem wcześniej, plan przygotowany miałem, ale on był zdecydowanie dla uczniów z okolic gimnazjum, a nie dla takich, którzy dopiero rozpoczęli edukację w szkole podstawowej. Chińskiej szkole podstawowej dodajmy. Następne zajęcia w piątek popołudniu, na szczęście dostałem już książki, łącznie z tymi dla nauczyciela, więc powinno być dobrze, zwłaszcza, że są tam rozpisane aktywności wraz z czasem trwania. Życie właśnie stało się o wiele prostsze. Dobra wiadomość jest taka, że do tej szkoły nie ma daleko od hotelu/uniwersytetu, więc jeżeli połapią mi mieszkanie w okolicy uniwerku to będę mieć blisko na wszystkie zajęcia i jeszcze na bieżnię.

Czyli trzy pierwsze razy, ale dzień i tak uznaję za średni, bo zrobiłem chyba tylko trzy zdjęcia. Jet lag to cholerstwo, a gdy tu spada deszcz to wszystko płynie.