Miesiąc: grudzień 2014

Powiedziano mi dzisiaj że jest piękny słoneczny dzień.
Spojrzałem w niebo i przytaknąłem, rzeczywiście jest słonecznie.

Powiedziano mi także że wczoraj i przedwczoraj było chłodno, wietrznie i chmurzyście.
Z grzeczności przytaknąłem, ale niczego takiego sobie nie przypominam.

Nie było bardziej pochmurnie niż na co dzień, ani zimniej niż w inne zimowe dni. Wietrznie to bywało w Jiawang gdy nie można było iść.

Wszystko jest relatywne. W dodatku Oni teraz narzekają na pogodę, a przecież to raptem początek grudnia. Prawdziwa masakra zacznie się w styczniu. Wtedy dopiero wszystkim będzie zimno i nie będzie już przed tym ucieczki. Wtedy już żadne ubrania nie pomogą. Bo skoro już teraz ubierają wszystko możliwe bluzy i płaszcze to co będą nosić gdy zrobi się naprawdę zimno?

Na razie w ciągu dnia temperatura waha się między 8 a 10 stopni, a w nocy spada do zera. Czyli nie można tutaj mówić o mrozie. No dobrze, gdy biegam rano to czasem widzę zamarznięte kałuże, więc spada poniżej zera, ale w ciągu dnia znowu jest 8-10.

Czyli taka standardowa zima. Nic szczególnego. Najzimniej będzie w styczniu, wtedy pewnie jeszcze będziemy, ale głowy sobie za to uciąć nie dam. Zobaczymy kiedy ten semestr się zakończy.

No właśnie. Niby wszystko jest jasne bo koniec to tydzień osiemnasty, ale…tydzień siedemnasty to tydzień egzaminów a wtedy wypada pierwszy styczeń czyli dzień wolny od pracy. Chodzą plotki że drugi stycznia też będzie wolny od pracy. No dobrze, niech będzie. Tylko co wtedy z egzaminami? Mam je zrobić już za dwa tygodnie? Przecież to żart jakiś…

Nie wiem, naprawdę nie wiem jak to zostanie rozwiązane.

Do tego stopnia mnie to nurtuje że napisałem do osoby zajmującej się studium języków obcych. Zobaczymy co z tego wyniknie. Strasznie ciekawi mnie ten drugi stycznia bo gdzie nie spojrzę wszędzie piszą że jest wolny od pracy, ale tutaj nikt nam o tym nic nie mówi, więc może okazać się że wcale nie ma tak kolorowo.

Prawdę mówiąc to wolałbym nie mieć tych dni wolnych i mieć spokój z tymi testami niż bawić się potem w jakieś weekendowe odrabianie.

Jak wiecie nie lubię wpisów podsumowujących. Widzę je jako coś oddzielającego okresy od siebie. A nie za bardzo rozumiem sensowność czegoś takiego bo przecież obojętnie jak bardzo chcemy się od czegoś odciąć tak to coś zawsze w nas będzie. Chociażby przez to że się odcinamy.

Po skończeniu podstawówki cieszyłem się że już nigdy nie będę musiał się uczyć niemieckiego i stwierdziłem że ten rozdział mojego życia został zamknięty. Drugim językiem w ogólniaku był niemiecki.
Po skończeniu ogólniaka cieszyłem się że już nigdy nie będę musiał uczyć się matematyki i stwierdziłem że ten rozdział mojego życia został zamknięty. Nie dostałem się na filologię angielską, za pierwszym razem, i czekał mnie rok z matematyką na poziomie którego nigdy nie opanowałem.
Po skończeniu studiów stwierdziłem że już nigdy nie będę musiał uczyć się niemieckiego. A teraz sam z siebie słucham podcastów po niemiecku by języka nie zapomnieć.

Za każdym razem gdy chciałem się od czegoś odciąć i podsumować wychodziło na opak.

Lubię statystyki. Statystyki nie kłamią. Można je interpretować na wiele różnych sposobów, ale liczby to liczby, rzadko można z nimi dyskutować. Ze słowami można się kłócić, ale liczby Cię nie okłamią.

Chyba że im na to pozwolisz.

Od paru tygodni spoglądałem w statystykę podsumowującą moich pięć lat biegania i czym dłużej się przyglądałem tym bardziej docierało do mnie że dawno temu przekroczyłem już 10.000 wybieganych kilometrów, zbliżam się powoli do 1200 godzin (czyli 50 dni w biegu) i w tym miesiącu powinno mi wyskoczyć milion spalonych kilokalorii.

Przyglądałem się temu dzisiaj z rana i stwierdziłem że sprawdzę ile wybiegałem w Changchun w ciągu mojego rocznego pobytu. Dodając miejscowość dotarło do mnie że w przypadku kilku biegów nie dodałem kategorii, czyli statystyki tego nie uwzględniały.

Po dodaniu ich nagle okazało się że milion kalorii pękł w zeszłym miesiącu, dziesięć tysięcy kilometrów było dwa i pół tysiąca kilometrów temu, a tysiąc dwieście godzin powinien pęknąć w sobotę bo została tylko godzina i czterdzieści sześć minut.

Oczywiście ten milion kilokalorii to oszustwo bo nie uwzględnia pierwszych trzech miesięcy mojego biegania w 2009 roku gdyż najzwyczajniej w świecie się wtedy nie ważyłem i nie mogę liczyć ile kalorii spaliłem.

Mogę to jakoś podsumować napisać, ale prawdę mówiąc nie chcę. Nie widzi mi się to ani trochę, bo nie chcę stawiać żadnej kreski. Chcę dalej biegać.

Chociaż, tak prawdę mówiąc, zrobię małe podsumowanie pod koniec roku, bo jednak ten rok był dla mnie rokiem szczególnym i myślę że z takiego sportowego punktu widzenia warto o tym napisać.

Gdy przyjechałem do China dwa i pół roku temu spodziewałem się że zobaczę i zasmakuję jedzenia jakiego w Polsce nie dość że nie widziałem to nigdy bym nawet do ust nie wziął. I to się sprawdziło.
Jadłem zupełnie bezsmakowe bułki gotowane na parze, zasmakowałem w bułeczkach z mięsem lub warzywami gotowanymi na parze, pokochałem pieprz syczuański we wszystkich jego odmianach, zjadłem i gołębia i wróbla, w lato pożerałem ogromne ilości lodów o smaku grochu i fasoli. Spróbowałem kurzego mózgu, kaczych szyi, wątróbek i jelit, że o świńskiej skórze nie wspomnę bo nie zrobi już na nikim wrażenia.

Widziałem w Jiawang rzeczy dziwne, w Xuzhou też. Było to takie przebłyski mówiące mi że tutaj coś jest inaczej, ale nie zwracałem na to większej uwagi, nie rzucało się w żaden sposób w oczy, więc po co miałem się przejmować?

W Changchun było już inaczej. Gdy w czasie pierwszej wizyty w restauracji zażartowałem że nie chcę psa moją prośbę potraktowano na poważnie. Bo w Changchun, jak i w całych północnych Chinach jedzenie psiego mięsa nie jest niczym nadzwyczajnym.

Dwie restauracje w promieniu 100 metrów od mojego mieszkania miały w nazwie gou rou, czyli psie mięso. Jedna z nich to typowa restauracja będąca taką dziurą w ścianie, a druga była o wiele większa, piętrowa z mnóstwem stołów.

A piszę o tym ponieważ od wczoraj mam nową lekcję, tym razem jest to coś niezwykle popularnego w Chinach, zresztą nie tylko w Chinach, a mianowicie jedzenie w restauracji. A że lubię lekcję zacząć od ćwiczeń rozgrzewających to tę zaczynamy od zrobienia ogromnej listy z różnymi rodzajami jedzenia, konkretniej w czterech kategoriach mięso, warzywa, owoce, dania.

O ile to ostatnie jest problematyczne, bo cała masa dań po Chińsku nie ma odpowiednika po angielsku, o tyle pierwsze trzy są super proste. Studenci mogą się wykazać, przestawić na angielski i generalnie się rozruszać.

Nie wziąłem tylko jednej rzeczy pod uwagę. Że co kilka zajęć będę słyszał psie mięso.

Na północy Chin wierzą że jedzenie psiego mięsa jest bardzo dobre w okresie późno jesiennym, gdyż dostarcza ciału mnóstwo niezbędnych do przetrwania zimy składników. Nie mam pojęcia ile w tym prawdy i nie chcę wiedzieć.

Nie mam do Nich absolutnie pretensji bo to są różnice kulturowe, ale…psiny tam nie wpiszę. Nie ma opcji.